ื่ออยากจะพาท่านหนีไปให้ท่านได้อยู่กับคุณชายฉินของท่าน ให้ท่านได้มีความสุข!”“นี่ นี่ไม่ดีมั้ง…..”ฮัวเหนียงพูดไม่ออกแต่เธอยังสติดีอยู่ เธอเคยมีประสบการณ์มาแล้วครั้งหนึ่ง ถ้าเธอยังทำอีก สมองของเธอคงมีอะไรผิดพลาดแน่“ถ้าข้าทำอย่างนั้น มันมีแต่จะทำลายพวกเราทั้งสองคน”“โอ้ ศิษย์พี่ เราทำได้!” ไป๋เจี่ยวเจียวโน้มน้าวฮัวเหนียง เธอกระโดดลงจากเตียง จับมือฮัวเหนียงไว้แล้วพูด “ศิษย์พี่ ไปเถอะ ครั้งนี้ข้าจะพาท่านไปเอง”“เจี่ยวเจียว! เจ้าปล่อยข้าเถอะ ข้าทำไม่ได้!”“ไม่ปล่อย ถ้าปล่อยท่านไว้ ท่านจะเสียใจ!”“ถ้าเจ้าไม่ปล่อยข้าต่างหาก ข้าถึงจะเสียใจ!”ขณะที่ทั้งสองคนเถียงกัน ข้างนอกพลันมีเสียงที่คุ้นหูตะโกนเข้ามา“เจี่ยวเจียว ไปกันเร็วเข้า! เราถูกพบแล้ว!”เสียงนี้เป็นเสียงฝ่าเซียงฮัวเหนียงตกใจ รีบหาที่ให้ไป๋เจี่ยวเจียวซ่อน ใครจะรู้ ไป๋เจี่ยวเจียวกลับดึงกระบี่ออกมา บินกระแทกหน้าต่างไม้ออกไป“ใครกล้ารังแกสามีข้า! ข้าจะฆ่ามัน!”ไป๋เจี่ยวเจียวที่อยู่บนอากาศ เหมือนกับนางเซียนชุดขาวในมือของเธอถือกระบี่ มองอย่างกราดเกรี้ยวลงไปที่ลูกศิษย์ของยอดเขาหมอกสิบกว่าคน“เป็นเจ้า!”ลูกศิษย์ของยอดเขาหมอกชี้ไปที่ไป๋เจี่ยวเจียวแล้วพูด“ไป๋เจี่ยวเจียว เจ้าที่ไม่รู้จักจริยธรรมและความละอาย ยอมให้จับซะดีๆ!”กลุ่มศิษย์ตะโกนพร้อมกับใช้เวทย์วิชาหลากสีสันออกมา“ใครกล้าลงมือกับเธอ!”ในตอนนี้เอง ฝ่าเซียงที่ยืนอยู่ใกล้ๆ คำรามออกมา ในมือถือไม้เท้าก
