นเซ่อเพราะว่าที่ทางเข้า มีชายใส่เสื้อโค้ตสีดำ ในมือกำลังลากร่างนักเลงจากนั้นก็โยนลงกับพื้น“ก็เดินเข้ามาสิ”ฉินเฉาพูดจบ ก็มองไปที่เเจ็คด้วยดวงตาสว่างวาบ“ฉันให้เวลาแกนับ 1 – 3 ปล่อยอู๋ซิ่นลง ไม่อย่างนั้น ฉันจะฉีกแขนแก”“ฮ่าๆ ๆ แกเข้ามาเล่นตลกหรือไง….”เเจ็คมองลงไปที่นักเลงสองคน พวกเขาก็หยิบดาบขึ้นมาทันที“แกไม่มีตาหรือไง ว่าที่นี่มีกันกี่คน!”“3……”“แกโง่ไปแล้วเหรอถึงได้มาขู่ฉัน ระวังตัวแกให้ดีเถอะ!”“2……”“เร็ว ฟันมันซะ!”เหล่านักเลงไม่รอให้ฉินเฉานับ 1 ก็ถือดาบวิ่งเข้าไปดูจากจิตสังหารที่เปล่งออกมา ไม่รู้ว่าคนพวกนี้เคยเป็นทหารเก่าหรือเปล่าแต่ฉินเฉาไม่สนใจ เมื่อนักเลงทั้งสองเข้ามา เขาก็ยื่นมือออกไปจากนั้นก็จับเข้าที่ข้อมือของนักเลงคนหนึ่งจากนั้น มืออีกข้างของฉินเฉาก็จับเข้าที่ข้อมือของนักเลงอีกคนจากนั้นมือทั้งสองข้างก็ทำเหมือนกัน หักข้อมือของนักเลงทั้งสองคนนั้นลง“ฉึก!” ดาบนั้นแทงเข้าที่ท้องของนักเลงทั้งสองคนนักเลงสองคนนั้นร้องออกมาอย่างน่าสงสาร เอามือกุมท้องตรงที่ถูกดาบแทง แล้วก็หมดสติ ล้มลงกับพื้นผู้คนรอบๆ พากันมองอย่างโง่งมนี่มันอะไรกัน? ไม่เพียงแต่ฟันไม่ได้ แต่พริบตา นักเลงสองคนนั้นกลับลงไปนอนบนพื้นแทน!“1……”ฉินเฉานับเลขตัวสุดท้าย“วาง ฉันวาง ฉันวางแล้ว…..”เเจ็คไม่ใช่คนโง่ เขาสามารถใช้ใบปริญญาปลอมหลอกคนอื่นมาได้ตั้งนาน นั่นแสดงว่าเขาเป็นคนฉลาดคนหนึ่งเขาวางอู๋ซิ่นที่อยู่บนบ่าลง จากนั้นก็มองไปท
