ี่ฉินเฉาด้วยอาการตัวสั่น“แก ทำไมแกถึงมีชีวิตอยู่?”โจวซูเฟินเห็นแผนที่วางมาอย่างดีของตัวเองกลายเป็นอย่างนี้ อดไม่ได้ต้องกรีดร้องออกมา“ทำไมฉันถึงมีชีวิตอยู่อย่างงั้นเหรอ?” ฉินเฉามองไปที่โจวซูเฟินด้วยสายตาแปลกๆ จากนั้นก็พูดขึ้นว่า “เพราะว่าคนที่ตายคือ หลงเว่ยเฉียงยังไงล่ะ”“อะ อะไรนะ?”โจวซูเฟินอ้าปากค้าง เธอไม่คิดว่าหลงเว่ยเฉียงที่เดินอยู่ในวงการนี้มานานจะถูกฉินเฉาฆ่า?นี่คือพลังของเจ้าพ่ออย่างงั้นเหรอ?“เธอร่วมมือกับพวกเขาได้ยังไง?”ขณะที่พูด ฉินเฉาก็เดินเข้ามาหนึ่งก้าวก้าวเดียวนี้ทำให้โจวซูเฟินถึงกับทรุดลงกับพื้นได้ยินข่าวหลงเว่ยเฉียงตาย เธอก็ไม่มีแรงจะทำอะไรอีกเธอพลันเข้าใจขึ้นมา ต่อหน้าชายคนนี้ ไม่ว่าจะแผนการอะไร ก็เป็นเพียงขยะต่อหน้าพลังของเขาไม่แปลกที่เขาจะได้ชื่อว่า นายท่านฉิน….เพราะจริงๆ แล้ว ในเมืองตงชวนแห่งนี้ ไม่มีใครที่น่ากลัวกว่าเขาแล้ว“ฉินเฉา….อย่าฆ่าลุงกับป้าของฉันได้มั้ย?”อู๋ซิ่นร้องออกมา “ถึงยังไงพวกเขาก็เป็นลุงกับป้าของฉัน เป็นคนในครอบครัวของฉัน”“แม่วัวสาว เธอเป็นคนดีเกินไปแล้ว”ฉินเฉาถือว่าเคโกะและอู๋ซิ่นเป็นประเภทเดียวกันเป็นคนดีทั้งยังดื้อรั้นแต่การเป็นคนดีเกินไป ก็ไม่ต่างจากคนโง่“ป้าของเธอคนนี้ แทบจะวางแผนใส่ฉันและเธอจนสำเร็จ พวกเขาวางแผนยิงปืนนัดเดียวได้นกสามตัว” ฉินเฉายกนิ้วขึ้นมา จากนั้นก็พูดว่า “หนึ่ง ลักพาตัวเธอ เพื่อรับช่วงม่านถัวหลัวของเธอ สอง ทำให้ฉันเป็นห่วง
