ำไม?” หลงเว่ยเฉียงยิ้มอย่างเย็นชา “สมองแก่เสื่อมหรือไง แกโกงเงินบิดา แล้วคิดว่าฉันจะปล่อยไปหรือไง คิดว่าฉันโง่เหรอ!”“แกคิดว่านักเลงอย่างพวกแกจะต่อต้านสเกลตั้นของเราได้?”วอรีฟมีสีหน้าดูถูก“สเกลตั้นแล้วไง? หรือว่าพวกแกไม่กลัวปืน?”บนใบหน้าของหลงเว่ยเฉียงแขวนไว้ด้วยสีหน้าอวดดี แต่หลังของเขากลับเต็มไปด้วยเหงื่อเพราะว่าในห้องนี้มีคนที่ไม่กลัวกระสุนอยู่จริงๆ นั่นก็คือฉินเฉายิงเข้ากลางหัว แต่กลับไม่เป็นอะไร ทั้งตอนนี้ยังยืนสูบบุหรี่พร้อมกับมองดูเรื่องสนุกนี้อยู่เลยแม่งเอ๊ย ไว้ฆ่าเจ้ามนุษย์หมาป่านี่ก่อน จากนั้นค่อยหาวิธีจัดการเจ้าหนูที่เป็นอมตะนี่!ชาวต่างชาติไม่เข้าใจ แต่เขาเข้าใจ คนที่ฝึกลมปราณจนสมบูรณ์แบบ จะมีร่างกายประดุจเกราะ แต่บนตัวเขาต้องมีจุดอ่อนถึงตายอย่างแน่นอนตัวเขามีลูกน้องหลายคนที่นี่ แต่ละคนต่างก็มีมีดดาบ เขาไม่เชื่อว่าจะจัดการเขาไม่ได้“ปืนน่ะฉันกลัวแน่” วอรีฟรู้ว่าตัวเองไม่ได้เป็นสัตว์ประหลาดเหมือนอย่างฉินเฉา แต่เขายังคงพูดอย่างมั่นใจในตัวเองว่า “แต่ว่าฉันไม่กลัวแก”หลังจากพูดจบ มนุษย์หมาป่าตัวนี้ก็ม้วนตัวพร้อมกับเปลี่ยนสีจากนั้น ร่างของเขาก็หายไปจากอากาศ“บอส เขาหายไปแล้ว!”“มันยังไม่หนีไปอย่างแน่นอน ยิง ยิงมันให้กับฉัน!”หลงเว่ยเฉียงออกคำสั่ง สั่งให้ลั่นไกออกไปกระสุนพุ่งเข้าใส่ฝ้าที่อยู่ข้างบนจนเป็นรูทั่วไปหมดแต่มนุษย์หมาป่านั้นไม่รู้ว่าหนีไปไหนแล้ว“หึหึ…..”เสียงของวอรีฟไม่รู้ว
