ยเตือนเขาแต่หลงเว่ยเฉียงไม่มีเวลาหันกลับไป เขารู้สึกว่าหลังของเขาเย็นเฉียบ จากนั้นก็เหมือนกับเห็นยมทูตกำลังกวักมือเรียก“ช้ามาก”แต่ช่วงเวลาวิกฤตนี้เอง มือที่ทรงพลังก็พลันยื่นออกมา จากนั้นใช้เพียงสองนิ้ว จับกรงเล็บที่แยกออกมานั้นไว้ทันทีเมื่อถูกจับ วอรีฟก็ไม่อาจซ่อนตัวได้ ดวงตาสีเขียวสว่างของเขาเบิกกว้าง มองไปที่ชายสวมโค้ตสีดำด้วยสายตาแตกตื่น“คนคนนี้เป็นของฉัน อย่ายุ่ง”“เชี่ย ตาย ตาย!” วอรีฟลงมือขณะที่ฉินเฉาจับกรงเล็บข้างหนึ่งของเขาไว้ เขาใช้กรงเล็บอีกข้าง ฟันลงที่ร่างของฉินเฉาไม่หยุดติ๊ง ติ๊ง ติ๊ง ติ๊ง เสียงเหมือนคนกำลังซ่อมบ้านดังออกมาวอรีฟที่ต้องการเป็นอิสระ ฟันใส่ร่างฉินเฉาไม่หยุดแต่นอกจากสะเก็ดไฟที่กระเด็นออกมาแล้ว ฉินเฉากลับไม่เป็นอะไรเลย ไม่ว่าจะฟันลงไปตรงไหนก็ตามแม้แต่เสื้อโค้ตของเขาก็ยังไม่ขาดแม้แต่น้อยหลังจากที่ฟันอยู่นาน ในที่สุดเขาก็เหนื่อยขณะที่ฉินเฉาถูกฟันจมูก ในที่สุดเขาก็ทนไม่ไหว เตะเข้าที่หว่างขาของวอรีฟทันใดนั้น เสียงปังก็ดังมา พร้อมกับร่างของมนุษย์หมาป่าที่ขดเป็นก้อนกลม พร้อมกับกระเด็นขึ้นไป ชนใส่ฝ้าข้างบนชั้นแล้วชั้นเล่าจากนั้นก็ลอยทะลุฟ้าไป“แม่งเอ๊ย เป็นแค่มนุษย์หมาป่า บังอาจก้าวร้าวต่อหน้าฉัน หาที่ตายจริงๆ!”ขณะที่มนุษย์หมาป่ากำลังตกลงมาจากฟ้า ฉินเฉาก็ยื่นมือออกไปคว้าเข้าที่มือของมนุษย์หมาป่านั้น จากนั้นก็ตูม ทุ่มร่างของมันลงกับพื้นตรงหน้าร่างของเขาพื้นเบื้องหน้า
