องผู้ฝึกตนออกมา ไม่อย่างนั้น เวทย์วิชาพวกนี้จะย้อนกลับมาทำร้ายตัวเขาเอง“ถ้าแกฆ่าฉัน สเกลตั้นจะไม่ปล่อยแกแน่!”วอรีฟที่ตัวฝังอยู่ในกำแพงตะโกนออกมา“แกพูดผิดแล้ว” ฉินเฉาส่ายนิ้วอยู่ไกลๆ “เป็นฉันต่างหากที่ไม่ปล่อยสเกลตั้นไป”จากนั้น ฉินเฉาก็ทำท่าคว้าจับไปที่มนุษย์หมาป่าตัวนั้น“กลับลงนรกไปซะ”จากนั้น ฉินเฉาก็กำมือเข้าหากันตูม หัวของมนุษย์หมาป่าพลันถูกบีบจนระเบิดออก กระจายเป็นชิ้นๆ ทั่วพื้นศพที่ไร้หัวก็ตัวอ่อน ตกลงมาจากกำแพงพลังปัจจุบันของฉินเฉา ยังจะกลัวสเกลตั้นอยู่เหรอ เป็นเพราะเขาไม่รู้ว่าหัวหน้าของสเกลตั้นคือใคร ไม่อย่างนั้น ฉินเฉาคงตามไปจัดการองค์กรนักฆ่านี่ให้สิ้นซากไปแล้วเขาเคยทำลายเมืองหลวงของญี่ปุ่นมาครึ่งหนึ่งแล้ว นับประสาอะไรกับองค์กรเล็กๆ นี่ต่อให้ต้องเจอกับอันตรายเข้าจริงๆ ตัวเขาก็ยังมีฝนกระบี่ดาวตกหรือไม่ก็ กระบี่หยินหยางราชันย์มาร ไม่ว่าปัญหาอะไรก็แก้ได้ฉินเฉาคิดว่ามันดีมาก และเขาจะพยายามอย่างหนักเหตุผลที่เขายังไม่ไปพบกับซูจี เพราะว่าเขาอยากจะจัดการกับสเกลตั้นนี้ก่อน“เอาล่ะ ตัววุ่นวายก็ไม่มีแล้ว” ฉินเฉาตบมือ จากนั้นก็หันไปมองหลงเว่ยเฉียงที่อยู่ใกล้ๆ ที่กำลังทำหน้าเซ่ออยู่ “มาคุยเรื่องของเรากัน?”“เอ่อ…..นาย นายท่านฉิน……”หลงเว่ยเฉียงไม่สนใจเรื่องหน้าตาอีกแล้ว เทียบกับชีวิตแล้วหน้าตานับเป็นอะไรได้เขาคุกเข่าลงทันที พร้อมกับยิ้มประจบฉินเฉาไม่หยุด “เป็นผมไม่ดีเอง ที่ชั่วร้ายลักพาตั
