งฉินเฉาจนเกิดประกายไฟฉินเฉาราวกับคนเหล็ก ต่อหน้ากระสุนหลายนัด พวกมันทำได้เพียงกระทบถูกตัว แต่ไม่อาจสร้างบาดแผลให้กับเขาแม็กนั่มกระบอกนี้มีกระสุนด้วยกัน 6 นัด อย่างรวดเร็วก็ถูกวอรีฟยิงออกไปจนหมดแต่ฉินเฉายังคงยืนนิ่ง ไม่รู้สึกรู้สาอะไร“ยิงพอหรือยัง?” ฉินเฉาหยิบแม็กนั่มออกมาจากแหวนของเขาเหมือนกัน จากนั้นก็ชี้ปากกระบอกปืนไปที่วอรีฟ “ต่อไปตาฉัน”หลงเว่ยเฉียงตกใจจนเซ่อตัวเขาเสียเงินจ้างนักฆ่ามาด้วยราคาสูง แต่กลับทำอะไรเขาไม่ได้เลย?ไม่เพียงฆ่าเป้าหมายไม่ได้ กลับจะถูกเป้าหมายจัดการแทนจบแล้ว จบสิ้นแล้ว เงินฉันจบแล้ว…..ขณะที่กำลังคิด ฉินเฉาก็ได้ทำการลั่นไกทันทีปัง! นัดนี้กลับยิงถูกความว่างเปล่าเพราะร่างของวอรีฟอยู่ๆ ก็กลายเป็นเงาพร่าเลือน พร้อมกับกระโดดขึ้นไปเกาะบนฝ้าเหนือหัวตัวของวอรีฟดูราวกับตุ๊กแกตัวใหญ่ มือและเท้าเกราะหนึบอยู่บนฝ้า หันหัวไปรอบๆ ขณะที่ตาเปล่งแสงสีเขียวสว่างวาบ“แกทำให้สเกลตั้นโกรธ มีเพียงความตายของแกเท่านั้นที่จะชำระล้างบาปนี้ได้!”วอรีฟตะโกนออกมา“สเกลตั้น ฉันไม่รู้ว่าจัดการไปแล้วกี่คน” ฉินเฉาเป่าปากกระบอกพร้อมกับยิ้มอย่างดูถูก “องค์กรไร้สมอง แต่กล้ามาส่งเสียงก่อกวนฉันแล้วยังทำตัวไม่สนใจอะไร”“คนที่ทำตัวไม่สนใจอะไรนั่นมันแก!” วอรีฟยิ้มแปลกๆ “ฉันจะให้แกได้เห็น ว่าพลังที่แท้จริงของสเกลตั้นคืออะไร!”จากนั้น ร่างของเขาก็พลันเปลี่ยนไปมือของเขาเริ่มมีเล็บงอกยาวออกมา จากนั้นก็กลายเป็
