“แม่งเอ๊ย!”ในตอนนี้เอง ในโรงงานร้างนอกเมืองฝั่งตะวันตก ชายที่กำลังคาบบุหรี่ได้โยนมันลงพื้น พร้อมกับขวดเบียร์ที่วางระเการะกะ“ถังอ้าว ไอ้เจ้านั่นมันทำอะไรของมัน”ชายที่นั่งบนโซฟา บนร่างสวมเชิ้ตสีสันสดใส บนหน้าอกเผยให้เห็นรอยแผลจากการถูกฟัน“ไอ้ลูกกะหรี่นั่น บิดาบอกแล้ว ว่าอย่าไปเชื่ออะไรพวกผู้ฝึกตนนั่นแต่เขาก็ไม่ฟัง ไม่มีผลลัพธ์ แต่ก็เสียเงินไปจำนวนมาก แล้วเป็นไง ทุกอย่างจบสิ้น!”“พี่หลงใจเย็น ใจเย็นก่อน”ลูกน้องที่อยู่ใกล้ๆ เผชิญหน้ากับความป่าเถื่อนด้วยรอยยิ้ม“ร้อนโว๊ย!” ชายที่ชื่อว่าพี่หลงตะโกนออกมา “เชี่ย ให้เสี่ยวเฟยไปดูแอร์หน่อยสิ ทำไมแม่งร้อนอย่างนี้!”“ครับ ครับ!” เมื่อเสี่ยวเฟยได้ฟังคำพูดของพี่หลงก็รีบไปทันที“อ่าห์!”เขากดลดอุณหภูมิแอร์เก่าๆ ที่อยู่ใกล้ๆ ทันที“เอ่อ พี่หลง แล้วจากนี้เราจะทำยังไงดี?”ลูกน้องถามออกมาอย่างอยากรู้ ทั้งยังกลัวว่าจะทำให้พี่หลงรำคาญ“ทำอะไร จะให้ทำอะไรได้!” หลงเว่ยเฉียงสูบบุหรี่ จากนั้นก็พูดอย่างดูถูก “ไม่ใช่เพราะไอ้นายท่านฉินนั่นเหรอ! แม่งเอ๊ย ฉัน หลงเว่ยเฉียง อยู่ในเมืองตงชวนมากว่า 20 ปี ไม่เคยได้เห็นไอ้คนที่เรียกว่านายท่านฉินนั่นสักครั้ง! อาเหวิน ฉันจะบอกแกให้ การจะเดินบนเส้นทางนี้แกต้องไม่กลัว ถ้าแกกลัว แกก็ไม่อาจอยู่บนเส้นทางนี้ได้ ฉัน หลงเว่ยเฉียงไม่กลัวใครหน้าไหน แต่ แม่งเอ๊ย ไอ้เฒ่ามู่หรงเจียงกลับปกครองทั่วเมืองตงชวน แต่ว่าหลังจากนี้ เมืองตงชวนแห่งนี
