ชายผมทองที่นั่งอยู่ใกล้ๆ พลันหันหัวมา พร้อมกับดวงตาสีฟ้า จ้องมาที่หลงเว่ยเฉียง พร้อมกับใช้จีนคำอังกฤษคำพูดกับเขา“ไม่ใช่ว่าคุณบอกว่าจะมีเรื่องวันนี้หรอกเหรอ? ทำไมฉันดูละครไป5 ตอนแล้วเขายังไม่มาอีก?”“คุณวอรีฟไม่ต้องเป็นห่วง ไม่ต้องรีบไป”เจอกับนักฆ่าจากสเกลตั้น หลงเว่ยเฉียงไม่กล้าวางท่า แต่กลับพูดด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มว่า “คุณดูต่ออีกตอนสองตอน เขาก็มาถึงแล้ว เมื่อเขามา เราก็จับเขาไว้ เขาหนีไม่รอดอย่างแน่นอน”“คุณหลง!” นักฆ่าต่างชาติที่ชื่อว่า วอริฟพูดอย่างไม่พอใจว่า “คุณทำให้ผมล่าช้าไปสิบนาที คุณรู้มั้ยว่าเวลาของผมล˺าค่าแค่ไหน”“เราจะเพิ่มเงินให้ เราจะเพิ่มเงินให้อีก!” หลงเว่ยเฉียงเข้าใจความหมายที่ซ่อนอยู่ เขาจึงพยักหน้าแล้วรีบพูดออกมา “อาเหวิน ไปที่ออฟฟิศของฉัน เปิดตู้เซฟ แล้วเอาถุงเพชรมา!”“ครับ พี่หลง”อาเหวินใช้ทั้งมือทั้งเท้าคลานออกไป“เพชร?” ตาของวอริฟเป็นประกาย“ใช่แล้ว เพชร” หลงเว่ยเฉียงพยักหน้า เพชรนี้ ก่อนหน้านี้เขาไปฉวยมาจากมือของพ่อค้าที่ร˹ารวย พูดไว้ว่ามูลค่าของมันอยู่ที่ 1 ล้านเขาแอบส่งสายตาให้อาเหวินก่อนที่จะจากไปเขาหวังว่าหัวของเจ้าหนูนี่คงจะพัฒนาขึ้นมาบ้าง คงไม่บ้าจี้เอาเพชรมาทั้งหมด 12 การัตหรอกนะ!จริงๆ แล้ว หลงเว่ยเฉียงเชื่อใจอาเหวินอย่างมาก เพราะว่าลูกน้องของเขาคนนี้ เป็นญาติห่างๆ ทางฝ่ายพ่อของเขา เมื่อ 2 ปีก่อน เขาได้มาจากบ้านนอก แล้วมาทำงานกับเขาในเมืองตงชวนลูกน้องของเขา
