สนองเขา วันนี้จู่ๆ ทำไมถึงได้โทรมาหรือว่าเรื่องที่เขาบอกพ่อว่าอยากย้ายไปทำงานที่เมืองหลวงจะได้เรื่องแล้ว?ฮ่าๆ วันนี้น่าดีใจจริงๆ ในบ้านมีเรื่องที่มีความสุขถึงสองเรื่องเมื่อคิดอย่างนี้ หยางเจี่ยก็ไม่สนอาการบาดเจ็บ ในตาของเขาเป็นประกายขึ้นมา“พ่อ มีเรื่องอะไร ผมไปเมืองหลวงได้แล้วใช่มั้ย?”“ไปกับแม่แกสิ!”ใครจะรู้ เสียงที่เขาได้ยินจากอีกฝั่งกับเป็นเสียงคำรามไปซะได้ดูเหมือนว่าพ่อของเขากำลังโกรธอยู่นี่ทำให้หยางเจี่ยตกใจ HTC ที่เพิ่งซื้อมาใหม่แทบจะหลุดจากมือ“พ่อ พ่อเป็นอะไร?”พ่อของเขามักจะอารมณ์ดีอยู่เสมอ ยิ่งกว่านั้น ตัวเขายังเป็นลูกชายหัวแก้วหัวแหวนที่พ่อรักมาก ครั้งก่อน ไม่ใช่ว่าเขาขับรถไถลไปชนผู้ใหญ่บ้านคนหนึ่งจนตายหรอกเหรอ แต่ถึงอย่างนั้นพ่อก็ไม่ได้โทษเขาทั้งยังช่วยจัดการเรื่องพวกนั้นให้อีกด้วยวันนี้ ทำไมเขาถึงได้โมโหอย่างนี้ล่ะ“แกบ้าไปแล้วหรือไง!”ในโทรศัพท์ พ่อของหยางเจี่ยตะโกนออกมา “คนของสาขาที่ 7 ให้แกไปตอแยได้เหรอ แกอยากตายนักหรือไง?”“สาขาที่ 7….สาขาที่ 7 มันทำไม?”หยางเจี่ยเหมือนไม่เข้าใจ“แม่งเอ๊ย แกลืมที่หน่วยงานตำรวจสอนแกแล้วหรือไง หรือว่าในสมองของแกมีแต่ขี้เลื่อย?”คุณพ่อหยางด่ากราดออกมา“ถ้าแกยังอยากเป็นตำรวจอยู่ล่ะก็ รีบกลับมาหาฉันเดี๋ยวนี้ไม่อย่างนั้น อย่ามาโทษฉันว่าฉันไม่ช่วยแก”จากนั้น พ่อของเขาก็วางสายไปหลังจากพ่อของเขาวางสายไป ดวงตาของหยางเจี่ยก็กลอกไปมาเขาไม่โง่ เขาเข้าใจคว
