ู่พูดเตือนเขา“ก็ได้” ฉินเฉายังไม่ชักมือกลับ แต่ใช้มืออีกข้างชี้ไปที่กล้องที่ติดที่มุมหนึ่งของลิฟต์ จากนั้น กล้องก็พลันแตกเป็นชิ้นๆ“นายนี่มันตัวทำลายข้าวของจริงๆ” หยูลู่ร้องออกมาอย่างตกใจ“นี่ไม่นับว่าเป็นอะไร ใครใช้ให้มันรบกวนเราสองคนกันล่ะ” ฉินเฉาพูด จากนั้นก็จูบเข้าที่กกหูของหยูลู่ร่างของหยูลู่ก็พลันร้อนผ่าว จากนั้นก็อ่อนลงตอนนี้ เธอเพียงอยากจะให้ฉินเฉาหลอมรวมเข้ากับตัวเธอต้องการให้ส่วนนั้นของเขาเข้ามาข้างในตัวเธอเพื่อที่เขาจะไม่ทิ้งเธอไปอีก จะไม่ทิ้งเธอไปไหน แล้วหนีไปในที่ไกลๆ อีกถึงยังไงก็ไม่รู้ว่าจะเจอคนอื่นอีกมั้ย ดังนั้น ฉินเฉาจึงไม่ได้ทำเกินเลย ในลิฟต์อย่างนี้ เขาทำได้เพียง ใช้มือลูบไล้ไปทั่วร่างของเธอ สัมผัสในพื้นที่หวงห้ามของหยูลู่ พื้นที่ที่หยูลู่ไม่อยากให้แตะต้อง“พอแล้ว ไม่ทำแล้ว เร็วเข้า ใกล้จะถึงแล้ว….” ดวงตาของหยูลู่คลอไว้ด้วยหยาดน˺า หันมามองฉินเฉาแล้วพูด“ชั้น 30 เร็วอย่างงี้เชียว?” ฉินเฉามองขึ้นไปที่ตัวเลขบอกชั้นของลิฟต์แล้วพูดอย่างเสียดายว่า “หรือว่าเราจะกดลงไปชั้นล่างแล้วกดขึ้นมาอีกดี เพราะยังไงก็ไม่เสียเงินอยู่แล้ว”
