ลานรักช่วยลุงด้วย…..” เหลียวตงเชียงรู้ว่าชายคนนี้เป็นคนเลือดเย็น เขาจึงรีบเปลี่ยนตัวช่วย หันไปขอร้องเหลียวชาชาที่อยู่ใกล้ๆ“หลานรัก ลุงผิดไปแล้ว ลุงไม่กล้าทำแบบนี้อีกแล้ว อย่าฆ่าลุงเลยนะ ตระกูลเหลียวของเรา เหลือแค่หลานกับลุงเท่านั้นเอง…..”“หุบปาก!” ฉินเฉาถลึงตาใส่ จิตสังหารถูกเปล่งออกมาไม่หยุด ทำให้เหลียวตงเชียงราวกับถูกพลังที่มองไม่เห็นทิ่มแทงใส่ เจ็บปวดจนตัวกระตุก ไม่กล้าพูดอะไรอีก“แม่ง ตอนแกทำร้ายเหลียวชาชา ทำไมไม่คิดเรื่องนี้บ้าง! พอถึงคิวตัวเองถูกทำร้ายบ้าง กลับมีหน้ามาอ้างเรื่องสายเลือดบ้าบออะไรนี่!”“พอได้แล้ว ฉินเฉา…..”และในตอนนี้เอง เหลียวชาชาได้จับแขนฉินเฉาไว้ แล้วพูดกับเขาว่า“ปล่อยเขาไปเถอะ เป็นอย่างที่ลุงฉันพูดจริงๆ นั่นล่ะ” เหลียวชาชามองเข้าไปในตาของฉินเฉา ดวงตาที่ครั้งหนึ่งเต็มไปด้วยความบ้าคลั่งและเอาแต่ใจของลูกคุณหนู ตอนนี้กลับเต็มเปี่ยมไปด้วยความจริงใจและวอนขอ“ถ้าฆ่าเขา ก็ไม่ต่างจากที่เขาทำกับฉัน ตระกูลเหลียวตอนนี้มีแค่ฉันกับเขาแค่สองคนจริงๆ ถ้าฉันฆ่าเขา พ่อคงจะโกรธฉันน่าดู”“เธอจะเอาอย่างนี้จริงๆ?” ฉินเฉาก้มหัวลงไปถามสาวน้อยเพียงแค่เขาออกแรงอีกนิด เขาก็สามารถทำให้ชายที่รังแกเหลียวชาชาคนนี้หายไปจากโลกนี้ได้อย่างสมบูรณ์ ไม่เพียงแต่ร่างกายของเขาเท่านั้น แม้แต่วิญญาณของเขา ฉินเฉาก็จะลบมันทิ้งให้หมดแต่เขาเชื่อฟังคำของเหลียวชาชา เมื่อเหลียวชาชาไม่อยากให้ฆ่าฉินเฉาก็จะไว้ชีวิ
