ตสุนัขของมัน“อืม” เหลียวชาชาพยักหน้า“ดี ฉันจะทำตามที่คุณหนูของฉันต้องการ” ฉินเฉายิ้ม จากนั้นสะบัดมือ เหวี่ยงร่างของเหลียวตงเชียงทิ้งราวกับขยะก้อนหนึ่งร่างใหญ่โตของชายคนหนึ่ง ถูกโยนทิ้งราวกับกระสอบป่าน ลอยไปไกลหลายเมตร จากนั้นก็ตูม ตกลงกับพื้น ก่อให้เกิดฝุ่นกองใหญ่ส่วนเซลล์คนนั้น กลัวจนหนีไปเรียบร้อยแล้ว ออเดอร์อะไรเขาไม่ต้องการทั้งนั้นเทียบกับเงิน ชีวิตต้องสำคัญกว่าแน่นอน“ขอบคุณนะ….” เหลียวชาชากอดฉินเฉา ซุกหน้าเข้ากับหน้าอกของเขา ถูไถไปมา “นายรู้มั้ย….ในวันที่นายจากไป….ฉันเสียใจจริงๆ…..”“ขอโทษ….” ฉินเฉาทำได้เพียงขอโทษ “ฉันมีเรื่องให้ทำมากมายจึงไม่อาจอยู่เป็นเพื่อนเธอได้”“เมื่อนายไม่อยู่….ฉันก็ต้องอยู่คนเดียว เพราะว่าทุกวัน พี่หยูลู่เอาแต่ยุ่งกับงาน”เหลียวชาชาพูดจบ จากนั้นก็ดึงแขนเสื้อฉินเฉาเบาๆเมื่อมองเข้าไปในประกายตาของเหลียวชาชา ฉินเฉาก็พลันเข้าใจความต้องการของเหลียวชาชาเขาสลายการป้องกันของพระสูตรหัวใจเพชรออกไปทันทีเมื่อมีลมปราณ เขาก็สามารถควบคุมการเปลี่ยนแปลงของร่างกายตัวเองได้“ง˹า!”แล้วก็เป็นอย่างที่คิด ยัยเด็กบ้านี่ กัดเข้าที่แขนของฉินเฉาอย่างแรงเมื่อไม่มีการป้องกันจากพระสูตรหัวใจเพชร ฉินเฉาก็รู้สึกเจ็บปวดราวกับถูกแทง เขาขมวดคิ้วเบาๆ แต่เมื่อเห็นสีหน้าไม่ได้รับความยุติธรรมของเหลียวชาชา ก็พลันสลายไปอย่างรวดเร็วเทียบกับความรู้สึกผิดต่อสาวน้อยนางนี้ ความเจ็บปวดแค่นี้ ไม่นับว่าเป็
