ายกาจของฉินเฉา!”เหลียวชาชาหัวเราะเยาะ “ถ้าเขาอยากจะฆ่าแกล่ะก็ เพียงโบกมือแกก็ตายแล้ว”“อย่างเธอก็ทำได้แค่แหกปากแค่นั้นแหละ สาวน้อย” เหลียวตงเชียงไม่ใส่ใจ “เธอมันก็แค่เด็ก เธอเชื่อในคำโกหกของคนอื่นด้วยงั้นเหรอ?”เขาพูด พร้อมกับยิ้มออกมาอย่างมีความสุข “เอาล่ะ ฉันไม่อยากเสียเวลากับขยะอย่างเธออีกแล้ว เข้าไปอยู่ในบ้านแล้วทำตัวดีๆ ซะ ในฐานะที่เป็นลุงของเธอ ฉันจะให้เวลาตัดสินใจสองวัน หลังจากสองวันถ้าเธอไม่เซ็นล่ะก็ อย่ามาโทษฉันที่ไม่เห็นแก่หน้าเธอ”หลังจากพูดจบ เขาก็โบกมือ บอดี้การ์ดสองคนนั้นก็ล็อกแขนเหลียวชาชา พร้อมกับยกเธอกลับห้อง“ปล่อยฉัน ปล่อยฉันนะ!” เหลียวชาชาดิ้นไม่หยุด จากนั้นอยู่ๆ ก็กัดเข้าที่มือของคนที่เรียกว่าอาเปียวเสี่ยวหู่คิดว่าฟันของผู้หญิงคนนี้คมจริงๆ เธอจัดการจนอาเปียวต้องร้องโหยหวน“แม่งเอ๊ย! ยัยนี่กล้ากัดฉัน!” เขาปล่อยเธอ ทำให้เท้าของเหลียวชาชาตกถึงพื้น แต่บอดี้การ์ดอีกคนยังคงลากเธอเข้าไปในบ้านอยู่ดี“บอส ให้ผมจัดการยัยเด็กนี่ตอนนี้เลยได้มั้ย!” ตาของอาเปียวฉายประกายชั่วร้าย แล้วพูดออกมาอย่างหยาบโลน “ยัยเด็กนี่ไม่มีค่าอะไรแล้วตอนนี้ อย่าน้อยก็ให้เธอเป็นที่ระบายอารมณ์ให้กับพี่น้องของเราก็ยังดี”“อย่าเพิ่งแตะต้องเธอ นายต้องอดทนไว้ก่อน” แม้ว่าเหลียวตงเชียงจะเกลียดหลานของตัวเอง แต่เขาจำเป็นต้องอดทน“ไอ้พวกสารเลว!” หน้าอกของเหลียวชาชาพองขึ้นอย่างแรง เธอจ้องไปที่คนพวกนั้นพร้อมกับกัดฟั
