น“ยอมจำนนซะ” เหลียวตงเชียงพูดอย่างเย็นชา “ไม่มีใครมาช่วยเธอได้หรอก”“ใครบอก!” ในตาของเหลียวชาชามีหยาดน˺าตาสีใสไหลออกมาพร้อมทั้งตะโกนเสียงดังว่า “ฉินเฉา! ฉินเฉา มาช่วยฉันเร็วเข้า!”“ฮ่าๆ ๆ ยัยโง่!” เหลียวตงเชียงกลั้นหัวเราะไว้ไม่อยู่ “ต่อให้เจ้าเด็กนั่นจะร้ายกาจ มันก็มาช่วยเธอตอนนี้ไม่ได้หรอก! เธอคิดว่ามันบินได้หรือไง ถึงได้ตะโกนขึ้นฟ้าอย่างนั้น?”เมื่อเสียงของเขาจบลง บนท้องฟ้าที่ว่างเปล่าพลันได้ยินเสียงเหมือนฟ้าผ่าดังมา“ใครกล้าลงมือกับคุณหนูของฉัน!”เสียงเหมือนฟ้าผ่านี้ ทำให้คนที่อยู่ในเหตุการณ์หลายคนหน้าเปลี่ยนสีเหลียวตงเชียงแหงนหน้าขึ้น มองขึ้นไปข้างบนด้วยความหวาดกลัวในตาของเขาเต็มไปด้วยความตกใจ ไม่เชื่อในสิ่งที่เห็นในขณะเดียวกัน ในตาของเหลียวชาชากลับมีอารมณ์ที่ต่างออกไปลูกตาของเธอสะท้อนภาพสีดำเล็กๆ ที่ค่อยๆ ขยายใหญ่ขึ้น ขณะที่มองขึ้นไปบนฟ้าอย่างรวดเร็ว เธอก็เห็นร่างของชายในชุดสูทสีดำเมื่อเห็นร่างของชายคนนั้นชัด ตาของเหลียวชาชาก็เริ่มแดง“สวรรค์ เจ้านั่นเป็นใคร ทำไมเขาถึงบินได้!”เซลล์จากบริษัทอัมเบลล่าอ้าปากค้างด้วยความตกใจ มองขึ้นไปข้างบนอย่างไม่อยากจะเชื่อ“ฉินเฉา….” น˺าตาสองสายไหลอาบแก้มเหลียวชาชา ความรู้สึกของเธอตอนนี้สับสนอย่างมาก เหมือนกับความหวังหนึ่งในล้านของเธอประสบผลสำเร็จ ทำให้เธอมีความสุขสุดๆ ขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกเสียใจจนพูดไม่ออก เจ้าคนน่าชังนี้ ในที่สุดเขาก็ปรากฏตัวจริง
