“เยี่ยม เยี่ยม คุณเหลียวเชิญดู นี่คือแค็ตตาล็อกผลิตภัณฑ์ล่าสุดของบริษัทเรา”เซลล์มืออาชีพหยิบแค็ตตาล็อกสีสันสดใสเล่มหนึ่งออกมาจากกระเป๋าถือของเขา พร้อมกับยื่นให้เหลียวตงเชียงเหลียวชาชาที่อยู่ใกล้ๆ อดไม่ได้ต้องขมวดคิ้วเหลียวตงเชียงคนนี้ ซื้อของแต่ละครั้ง สุดท้ายเป็นเธอที่ต้องจ่ายเงินเหตุผลนั้นง่ายมาก เพราะตงเชียงคนนี้ไม่มีเงินยังไงล่ะตัวอย่างเช่นหุ่นยนต์ป้องกันสองตัวนี้ ราคาต่อตัวตกตัวละไม่ต˹ากว่า 1 ล้านดอลลาร์ แต่ในบัญชีของเหลียวตงเชียง มีเงินไม่พอซื้อแม้แต่ตัวเดียวด้วยซ˺า“ลุง ใช้เงินให้ประหยัดหน่อย ตอนนี้พวกเราไม่ได้ร˹ารวยเหมือนแต่ก่อนแล้ว”เหลียวชาชามองดูท่าทางของลุงตัวเองที่เปิดดูแค็ตตาล็อกอย่างควบคุมตัวเองไม่อยู่ จึงได้เปิดปากพูด“โอ้ หลานรัก ดูเธอพูดสิ!”เหลียวตงเชียงตาไม่กะพริบ ขณะที่ปากก็พูดว่า “ตระกูลของเราเป็นเจ้าของต้าฟากรุ๊ป ครอบครองพื้นที่ทางเหนือ จะบอกว่าไม่มีเงินได้ยังไง นี่ไม่เท่ากับทำตัวเองขายหน้าหรอกเหรอ”“มีใครไม่รู้บ้างว่าครอบครัวของคุณเป็นผู้ถือครองหุ้นส่วนใหญ่ของต้าฟากรุ๊ป”เซลล์มืออาชีพก็พูดเสริมอยู่ด้านข้าง“ลุง ฉันบอกไปหลายครั้งแล้วว่า ฉันไม่ใช่ผู้ถือหุ้นรายใหญ่ที่สุด”เหลียวชาชากดอารมณ์โกรธของตัวเองไว้ แล้วพูดทีละคำชัดๆ ว่า “หุ้นนั้นฉันโอนให้คนอื่นไปแล้ว ต้าฟากรุ๊ปตอนนี้เป็นของเขาคนนั้น”“หลานรัก! ฟังที่ลุงพูดนะ” เหลียวตงเชียงผู้ใกล้จะประสบผลสำเร็จ แสดงท่าทางราวกับเ
