“เอาล่ะ ลุงจาง ฉันจะให้คุณรับผิดชอบที่นี่ ตอนนี้ใจฉันไม่ได้อยู่ที่นี่แล้ว”จากนั้น โดยที่ไม่รอให้พ่อบ้านทันได้คิดอะไร เธอก็เริ่มวิ่งไปแล้วพ่อบ้านจางถอนหายใจ “คุณหนูช่างเป็นคนขี้เป็นห่วงจริงๆ”หลังจากถอนหายใจเล็กน้อย เขาก็เงยหน้าขึ้นอีกครั้ง สีหน้าของเขาเปลี่ยนไป ครั้งนี้ สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยอำนาจและท่าทางคุกคาม“แขกทุกท่าน” ชายวัยกลางคนยืนอยู่บนเวที ประสานมือทั้งสองข้าง ไม่ใช้ไมค์ แต่เสียงของเขาก็ดังไปถึงทุกคน“ผมชื่อว่าจางเซี่ยง บางคนอาจจะรู้จักผมแล้ว รู้ว่าผมนั้นเป็นพ่อบ้านของตระกูลหาน เรื่องวันนี้เป็นเรื่องกะทันหัน ทำให้ทุกท่านต้องตกใจ สำหรับเรื่องนี้ ตระกูลหานของพวกเราต้องขอโทษอย่างสุดซึ้ง”จากนั้น จางเซี่ยงคนนี้ก็โค้งให้กับคนที่อยู่ที่นี่การกระทำของจางเซี่ยงเอาชนะใจของคนหลายคนได้ทันทีเรื่องวันนี้นั้นน่ากลัวจริงๆ คนของตระกูลหานที่เป็นเจ้าของงานเลี้ยงวันเกิด กลับเกิดบาดเจ็บขึ้น ทำให้เกิดเป็นเรื่องใหญ่“แต่ในอีกทางหนึ่ง” ท่าทางผ่อนคลายของจางเซี่ยงกลายเป็นดุดันพร้อมกับมองลงมาจากเวที “ที่เรื่องในวันนี้เกิดขึ้น เป็นเพราะว่าตระกูลหานของเราอยู่อย่างสงบมาเป็นเวลานาน ทำให้หลายคนลืมความน่ากลัวของตระกูลหานเรา ฉัน จางเซี่ยง ในฐานะคนตระกูลหาน ขอเป็นตัวแทนนายท่านหาน กล่าวกับทุกคนว่า สำหรับมิตรของตระกูลหานแน่นอนว่าเราจะตอบแทนด้วยดี แต่สำหรับศัตรู อย่ามาโทษ หากว่าเราไม่เกรงใจ!”จากนั้น จางเซี่ยงคนน
