เขาเล็กน้อยถ้าเป็นกระสุนลูกปรายล่ะก็ มันคงจะระเบิดไหล่ของหานห่าวเซวียนไปแล้ว“ลุงจาง น้องหนูเป็นยังไงบ้าง….”เมื่อเห็นว่าน้องชายของเธออยู่ๆ ก็ได้รับบาดเจ็บ หานเสี่ยวฟ่านก็ตกใจ แต่เมื่อเห็นพ่อบ้านจางคนนั้นเข้าไปดูแล้ว เธอจึงรีบถามขึ้น“วางใจได้ครับ ยารักษาของเราเป็นของชั้นยอด นายน้อยไม่มีอะไรให้ต้องกังวล”เห็นร่างของหานห่าวเซวียนที่เต็มไปด้วยเลือดนอนอยู่กับพื้น คนทั้งหลายก็รีบเข้ามาดูเขา แล้วฟังคำสั่งจากพ่อบ้านจาง พาเขาไปรักษาที่ห้องพยาบาล“ไม่ได้แล้ว ฉันต้องไปดูเขา!”หานเสี่ยวฟ่านยกกระโปรงขึ้น เตรียมวิ่ง“คุณหนูไม่ต้องเป็นห่วง” พ่อบ้านจางขวางเธออย่างสุภาพ แล้วพูดว่า “นายน้อยได้รับบาดเจ็บ ที่นี่ต้องการให้คุณหนูคอยจัดการไม่อย่างนั้น คนจะหัวเราะตระกูลหานของเราได้”
