วาของเขาก็คว้าเข้าที่เอวของหลัวชิงหลินพร้อมกับดึงร่างของเธอเข้ามานั่งที่ตักของเขาในขณะที่หลัวชิงหลินกำลังหน้าแดง ปากกระบอกปืนในมือจางจื่อเว่ยที่กำลังชี้มาที่ฉินเฉา ทันใดนั้นก็พลันเปลี่ยนที่ ยิงใส่ร่างของหานห่าวเซวียนที่ยืนอยู่ข้างหลังคอยดูเรื่องสนุกปัง!เพราะปืนนี้อยู่ๆ ก็ยิงออกมา ทำให้ไม่มีใครคาดคิด แต่ดูเหมือนว่าความแม่นของจางจื่อเว่ยจะใช้ไม่ได้ ดังนั้น มันจึงยิงถูกเพียงไหล่ของหานห่าวเซวียนแต่แม้จะเป็นอย่างนั้น ไหล่ของหานห่าวเซวียนก็ปล่อยเลือดออกมา พร้อมกับล้มลงกับพื้น“!” ทุกคนในเหตุการณ์พลันร้องออกมาด้วยความตกใจกลุ่มรปภ.ได้พุ่งเข้ามา ปัดของในมือของจางจื่อเว่ยที่กำลังอยู่ในอาการมึนงงไป จากนั้นก็ทำการจับกุมเขาไว้“แม่ง กล้ายิงนายน้อยหาน แกนี่มันใจกล้าจริงๆ!”“แกคงไม่รู้ว่าคำว่าตายสะกดยังไง! วันนี้ฉันจะทำให้แกได้รู้!”กลุ่มรปภ.พากันต่อยไปที่เขาขณะที่ด่าไปด้วย“เอามันไปทิ้งแม่น˺าเป็นอาหารปลา”แต่ในตอนนี้เอง ชายวัยกลางคนที่มีท่าทางธรรมดาได้เดินเข้ามาเขาไว้หนวด พร้อมกับสายตาที่เปล่งประกายชายวัยกลางคนคนนี้มองมาที่ฉินเฉาอย่างมีความนัยคราหนึ่งจากนั้นก็พูดกับเหล่ารปภ.“ครับ! พ่อบ้านจาง!”รปภ.พวกนี้รับคำคราหนึ่ง จากนั้นก็ยกร่างจางจื่อเว่ยที่เต็มไปด้วยเลือดออกไปอย่างรวดเร็วฉินเฉาก็หยิบปืนลูกโม่ของตัวเองที่ตกอยู่ใกล้ตัวเข้าแหวนเก็บของไปขณะเดียวกัน เขาก็แสดงความเสียใจต่อจางจื่อเว่ยที่ต้องมาเป็นแพะแทน
