ิงจริงๆ?” ฉินเฉาทำหน้าตาดูถูก แล้วพูดอย่างไม่แยแสว่า “ฉันจะให้โอกาสแก จะดูสิว่าแกจะกล้าฆ่าคนมั้ย?”“2” จางจื่อเว่ยเอ่ยออกมา ขณะที่ตากลายเป็นสีแดงก˹าหานห่าวเซวียนที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ก็แสยะยิ้มออกมาเจ้าฉินเฉาคนนี้มันไม่ใช่คนบ้า แต่มันคือคนโง่บางที จางจื่อเว่ยอาจจะไม่กล้ายิง แต่เมื่อแกไปยั่วมัน มันอาจจะยิงขึ้นมาจริงๆ ก็ได้หานเสี่ยวฟ่านก็รู้สึกเช่นเดียวกัน เธอยืนขึ้นแล้วพยายามท้วงจางจื่อเว่ย“จางจื่อเว่ย นายใจเย็นก่อน การฆ่าคนมันผิดกฎหมายนะ”เมื่อได้ยินหานเสี่ยวฟ่านพูด จางจื่อเว่ยก็ตัวสั่น จิตสังหารในตาลดลงไปเยอะ มือที่ถือปืนอยู่ ค่อยๆ ลดลงช้าๆ“ฆ่าคนผิดกฎหมายสินะ” ฉินเฉาพยักหน้าแล้วพูดขึ้น “แกคงรู้ว่าถ้าฉันตาย แกก็ไม่อาจมีชีวิตรอด ฉันไม่ร้องเพลงชาติ แล้วทำไมแกถึงไม่ยิง! แม่ง! ไอ้ขี้ขลาด ขยะใช้การไม่ได้!”หลังจากพูดจบเขาก็ชูนิ้วกลางให้เขาหานเสี่ยวฟ่านอยากจะเข้าไปตบปากเขาจริงๆเขาโง่จริงๆ เหรอ? หรือว่ากำลังหาที่ตาย!“แม่งเอ๊ย แกตาย!”แล้วก็จริงๆ จางจื่อเว่ยถูกความโกรธครอบงำโดยสมบูรณ์ เขาทำการลั่นไกปืนลูกโม่ในมือที่กำลังชี้ไปที่หัวของฉินเฉาทันทีในจังหวะนี้เอง หานเสี่ยวฟ่านเห็นว่ามุมปากของฉินเฉาหยักขึ้นเป็นรอยยิ้มที่น่าดึงดูดใจชนิดหนึ่งและในขณะเดียวกัน หลัวชิงหลินก็กระโดดเข้าไป ต้องการใช้ร่างของตัวเองรับกระสุนแทนฉินเฉาฉินเฉาก็เคลื่อนไหว มือซ้ายของเขาที่วางไว้บนร่างพลันเผยบางสิ่งออกมา ขณะเดียวกัน มือข
