“ขอโทษ” ฉินเฉาใช้มือทั้งสองข้างจับช่อดอกไม้ชูต่อหน้าหานเสี่ยวฟ่าน“ฉันทำให้ดอกไม้นี้มัวหมอง”ความเอาแต่ใจของตัวเองนี้ ทำให้ดอกไม้ที่เป็นตัวแทนของความรักนี้เสื่อมเสีย“ฉันเกลียดนาย!”หานเสี่ยวฟ่านคว้าดอกไม้จากมือฉินเฉา จากนั้นยกกระโปรงขึ้นแล้วเตะใส่หว่างขาฉินเฉาเชี่ย! ผู้หญิงคนนี้จะโหดเกินไปแล้ว!ไม่ใช่ว่าเมื่อกี้เพิ่งจะร้องไห้ออกมาอย่างนั้นเหรอ ตอนนี้กลับมาเตะใส่หว่างขาของเขา!ถ้าเปลี่ยนเป็นผู้ชายคนอื่นล่ะก็ เมื่อเจอลูกเตะที่อยู่ๆ ก็โผล่ออกมานี้ ต้องตายโดยไม่ต้องสืบอย่างแน่นอน พร้อมกับนอนน˺าตาไหลอยู่กับพื้นอย่างขมขื่นยังไงก็ตาม ฉินเฉาไม่ใช่คนธรรมดาฉินเฉายื่นมือออกไป จับเข้าที่ขาเรียวบางของหานเสี่ยวฟ่านไว้อย่างง่ายดายหานเสี่ยวฟ่านรู้สึกว่าขาของตัวเองถูกจับไว้ นี่ทำให้เธอทั้งโกรธทั้งอาย พร้อมกับจ้องไปที่ฉินเฉาด้วยใบหน้าแดงก˹า“ปล่อย!” หานเสี่ยวฟ่านตะโกนออกไป ขณะที่เตะขาอีกข้างออกไป โดยใช้ขาข้างที่ถูกฉินเฉาจับไว้เป็นแกน แล้วเตะสูงเข้าที่หน้าของฉินเฉาท่านี้เป็นท่าสังหารที่หานเสี่ยวฟ่านเรียนมาจากปรมาจารย์ที่เกาหลีใต้ท่านี้สามารถหักดั้งจมูกของชายคนนี้ได้โดยตรง ทำให้เขาสูญเสียความสามารถในการตอบสนองแต่ยังไงก็ตาม ฉินเฉากลับไม่ใส่ใจ ยิ่งกว่านั้นยังยื่นมืออีกข้างออกมาอย่างเกียจคร้าน ขวางไว้ตรงหน้าตัวเองผลัวะ! ขาของหานเสี่ยวฟ่านฟาดใส่ฝ่ามือของเขา ความรู้สึกเหมือนกับเตะใส่แผ่นหิน หานเสี่ยวฟ่านเจ็บจนต้
