องแยกเขี้ยวออกมาร่างของชายคนนี้นี่มันอะไรกัน ทำมาจากหินอย่างงั้นเหรอ?“มีความสามารถราวกับแมวสามขาแค่นี้ ก็คิดว่าตัวเองไร้เทียมทานแล้วหรือไง?” ฉินเฉาปล่อยขาขวาของหานเสี่ยวฟ่าน ทำให้เธอต้องถอยไปสองก้าว“อย่าเชื่อมั่นในตัวเองนัก ในโลกนี้ยังมีคนที่เก่งกว่าเธอเยอะ ในฐานะผู้หญิงถือว่าเธอนั้นเก่งมาก แต่ไม่ได้หมายความว่าเธอจะดูถูกผู้ชายได้”มือทั้งสองข้างของฉินเฉาล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงตัวเอง ทำท่าเหมือนกับตัวเองเป็นผู้เชี่ยวชาญแต่เขาที่สวมแว่นตากรอบทอง ใส่ชุดสูท มือทั้งสองข้างล้วงกางเกงมองไปที่หานเสี่ยวฟ่าน ดูแล้วไม่เหมือนกับคุณชาย แต่เหมือนกับสัตว์ป่าที่ห่มหนังมนุษย์มากกว่าเทควันโดสายดำขั้นสามของเธอ ทำไมเมื่อมาเจอกับชายสวมแว่นคนนี้แล้วพลังของมันกลับดูไก่กาใช้การไม่ได้อย่างนี้?“ส่งคนมา! มาลากเจ้านี่ออกไป!”หานห่าวเซวียนทนให้เจ้านี่ทำให้ตระกูลหานของเขาขายหน้าต่อไปไม่ได้แล้ว ไม่อย่างนั้น จากนี้ไป ตระกูลหานของเขาคงกลายเป็นเรื่องตลกที่ชนชั้นสูงใช้คุยกันลับหลังแน่ วันนี้อย่างแรกต้องจับเจ้านี่โยนออกไปก่อน หลังจากนั้นค่อยไปเอาคืนมันทีหลัง!หานห่าวเซวียนตะโกนออกไป ทันใดนั้นก็เห็นตรงหน้า นายน้อยจาง จางจื่อเว่ยได้นำรปภ.สามคนแหวกกลุ่มคนเข้ามา เดินมาหาฉินเฉา“คุณคนนี้ ที่นี่ไม่ต้อนรับคุณ โปรดกลับไปด้วยครับ”รปภ.เปิดปากพูด“เจ้าโง่นี่ ยังไม่รีบไปอีก!”จางจื่อเว่ยพูดออกมาอย่างวางโต พร้อมกับชี้ใส่หน้าฉินเฉาแล้
