ได้แต่ฉินเฉากลับหันหัวมา พร้อมกับส่งยิ้มให้กับเธอขณะเดียวกัน มือขวาของเขาก็ยกขึ้น พร้อมกับมีของสีเงินโผล่มาในมือของเขา พร้อมกับชี้ไปที่รปภ.คนนั้นของสิ่งนี้ทำให้ทุกคนที่เห็นเหตุการณ์ต่างพากันกลั้นหายใจรปภ.คนนั้นสองตาแทบถลนออกจากเบ้า จ้องมองของสิ่งนั้น ไม้กระบองที่ตัวเองฟาดออกไป ถูกหยุดไว้กลางทาง ขณะเดียวกัน ขาทั้งสองข้างของเขาก็สั่น เข่าแทบทรุดลงกับพื้นนี่คือ ปืนลูกโม่สีเงินหลังจากที่ถล่มห้องวิจัยของเอ็กซ์ที่โตเกียว เขาก็มีของพวกนี้ไว้ครอบครองเป็นจำนวนมาก สามารถพูดได้ว่าในแหวนของเขานั้นตอนนี้ได้กลายเป็นดั่งคลังแสงเล็กๆ ไปแล้วตั้งแต่เด็กแล้ว ฉินเฉาคลั่งไคล้พวกอาวุธเป็นพิเศษถ้าไม่กลัวว่าจะทำให้คนอื่นกลัวล่ะก็ ฉินเฉาอยากจะเอาปืนกลออกมาจ่อเข้าที่หัวของรปภ.คนนั้นเหลือเกินแต่แม้ว่าจะเป็นเพียงปืนลูกโม่อันเล็กๆ ก็ทำให้วิญญาณของรปภ.คนนั้นกลัวจนบินออกจากร่างไปแล้ว“นาย นายถึงกับมีปืน!” หานห่าวเซวียนเหงื่ออาบหน้า แม้ว่าเขาจะมีปืนในมือ แต่เขาก็ไม่กล้าใช้มันซึ่งๆ หน้าเพราะถึงยังไงประเทศจีนก็เป็นประเทศที่เข้มงวดกับอาวุธปืนอย่างมาก“โทษที เผอิญว่าฉันมีใบอนุญาตให้พกอาวุธได้น่ะ” ฉินเฉาหยิบตราออกมาชูต่อหน้าผู้คนเมื่อดูจากคุณภาพของสิ่งนี้ ก็รู้ว่าเป็นใบอนุญาตให้พกอาวุธได้จริงๆในฐานะที่เป็นสมาชิกของสาขาที่ 7 ของสิ่งนี้แน่นอนว่าหลี่ไป๋ซานเป็นคนมอบให้ฉินเฉาตั้งแต่แรกแล้วเมื่อเห็นใบอนุญาตนี้ ทุกคนก็ประเมินค
