่าฉินเฉาต่างออกไปชายคนนี้ไม่ใช่ธรรมดา…..แต่ลักษณะภายนอกของเขาไม่เหมือนกับคนที่จะมีฐานะแบบนี้ได้เลยคนพวกนี้อดเอามือตบหน้าผากตัวเองไม่ได้ ผู้ชายที่คุณหนูจากตระกูลหลัวชอบ จะเป็นคนธรรมดาไปได้ยังไงกัน!“มาสิ ไม่ตีฉันแล้วเหรอ” ฉินเฉาง้างไกปืน พร้อมกับพูดกับรปภ.คนนั้นด้วยน˺าเสียงกลั้วหัวเราะ “บางทีนายอาจจะตีฉันได้ก่อนก็ได้”มืออีกข้างของเขา ตบเข้าที่หน้าผากของตัวเอง“ผม ผมผิดไปแล้ว….” รปภ.คนนั้นไม่คิดอะไรอีกแล้ว เขาไม่มีอำนาจหนุนหลัง ทำได้เพียงคุกเข่าลงกับพื้น แล้วพูดกับฉินเฉาว่า “ผมผิดไปแล้ว ยกโทษให้ผมเถอะ….”“ถือว่าแกรักษาชีวิตตัวเองเอาไว้ได้” ฉินเฉาพ่นลมออกจมูก พร้อมกับลดปืนลง รปภ.คนนั้นพลันผ่อนคลาย พร้อมกับเอามือกุมหน้าอกน˺าตาไหลออกมา ดีใจที่ตัวเองรอดชีวิตมาได้คนอื่นอาจจะไม่รู้ แต่รปภ.คนนั้นรู้ดี จังหวะเมื่อกี้นี้ ตอนที่ปากกระบอกปืนชี้มาที่เขา ในตอนนั้นเขารู้สึกกลัวมากที่สุดในชีวิตเขาที่เผชิญหน้ากับฉินเฉา มองเห็นถึงความดูถูก ความไม่สนใจในชีวิต ชายคนนี้ เขาไม่สนใจอย่างแน่นอนที่จะฆ่าเขา…..ตราบเท่าที่เขาต้องการ จังหวะเมื่อกี้นี้ เขาสามารถลั่นไกสังหารเขาได้ทุกเมื่อสำหรับเรื่องเป็นตายนี้ ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ …..อย่างเลวร้าย ก็แค่ฆ่ารปภ.คนนี้เพื่อข่มขวัญคนอื่นเพราะว่าฉินเฉาไม่ใช่ปีศาจที่คลั่งไคล้การฆ่าฟันเขาเป็นคนที่ต่อสู้อย่างแฟร์ๆ รปภ.คนนี้ต้องการสังหารเขาก่อนเมื่อเป็นอย่างนั้น เขาก็ไม่จำเป็นต้อ
