เป็นคนแย่งไป!”“อย่าปล่อยมันไป!”“แม่ง เจ้าหนูนี่โลภมากเกินไปแล้ว มีหลัวชิงหลินอยู่แล้ว ยังคิดจะแย่งชิงหานเสี่ยวฟ่านกับพวกเราอีก! หาที่ตาย!”คนกลุ่มนี้ไม่พอใจ พร้อมกันนั้นก็พุ่งเข้าใส่ฉินเฉาแต่ฉินเฉาไม่ได้อยากจะจัดการคนพวกนี้จนกองกับพื้น เพราะว่าถึงยังไง นายน้อยพวกนี้ก็มาจากตระกูลชั้นสูง เขาไม่อยากจะต่อสู้กับคนชั้นสูงทั่วทั้งเมืองจงชวน เพราะเขายังต้องให้ตี้ลิ่วเป็นราชาใต้ดินของเมืองจงชวนแห่งนี้ ถ้าไม่มีอิทธิพลของคนชั้นสูงคอยช่วยเหลือก็ไม่อาจทำได้ดังนั้น ฉินเฉาจึงกระโดดขึ้น พร้อมกลับไปยืนอยู่บนแชนเดอเลียที่แขวนอยู่ข้างบนเขานั่งลงบนแชนเดอเลียนั่น พร้อมกับแกว่งขาอย่างสบายใจขณะเดียวกัน ก็ได้มีกลีบดอกไม้หลายกลีบร่วงลงมา“เชี่ย เขากระโดดได้โคตรสูง!”“ท่านย่ามันเถอะ เจ้าหนูนี่ทำไมกระโดดได้สูงอย่างนี้?”“ประหลาดไปแล้ว แล้วทำไมแชนเดอเลียนั่นยังไม่ตกลงมาอีก มันไม่น่าจะรับน˺าหนักของผู้ชายคนหนึ่งได้นี่นา!”กลุ่มคนพากันตกใจ“สหายท่านนี้ คุณหมายความว่ายังไง?”สีหน้าของหานห่าวเซวียนมืดครึ้ม จากนั้นเขาก็เปิดปากพูด“คุณแย่งหลินหลินของผมไป ผมก็อวยพรให้คุณ แต่ในขณะที่คุณมีหลินหลิน คุณก็ยังต้องการจีบพี่สาวของผม?”“โทษที” ฉินเฉายิ้มให้กับหานห่าวเซวียน “ที่ฉันแย่งดอกไม้นี้มาไม่ได้ต้องการจีบคุณหนูหาน ฉันแค่อยากจะมอบดอกไม้นี้ให้กับแฟนของฉันเท่านั้น ขอทุกคนอย่าได้เข้าใจผิด”ร่างของหานเสี่ยวฟ่านพลันสั่นขึ้นมาขณะเดียวกั
