ทุกที่เต็มไปด้วยสีฟ้า แต่ดอกกุหลาบสีฟ้าอันเป็นที่รักของเขาได้หายไป”“หรือจะเป็นเด็กหญิงคนนั้น…..” หลัวชิงหลินพลันเดาออกมา“เธอเป็นคนย้อมสีดอกกุหลาบ”“เธอฉลาดมาก!” ฉินเฉาบีบจมูกเธอ“หลังจากนั้นล่ะ หลังจากนั้นเป็นยังไง?”“หลังจากนั้น เด็กชายก็ทนไม่ได้กับการที่ถูกหลอก เขาจึงจากป่านั้นไป ทิ้งเด็กหญิงคนนั้น เขารู้สึกว่าทุกอย่างเป็นของปลอม ทั้งเด็กหญิง และก็ดอกไม้ด้วย”“ชายคนนั้นมันโง่จริงๆ!”หลังจากเงี่ยหูฟังอยู่ครึ่งค่อนวัน ทันใดนั้น หานเสี่ยวฟ่านก็พลันเปิดปากสบถออกมาฉินเฉาและหลัวชิงหลินตกใจ พร้อมกับมองไปที่สาวงามนางนี้“น่าอาย น่าอายจริงๆ” หานเสี่ยวฟ่านโบกมือ แล้วพูดกับทั้งสองคน “ฉันไม่ได้หมายถึงคุณ ฉันหมายถึงคนที่เอาดอกไม้ให้ฉันต่างหาก…..”หลัวชิงหลินเอามือปิดปากพร้อมกับหัวเราะคิกคัก ฉินเฉาก็มีความสุข จากนั้นก็เล่าต่อว่า“ดังนั้นแล้ว เมื่อเด็กหญิงถูกเด็กชายทิ้ง เธอก็ร้องไห้ทุกวันหลังจากผ่านไปหลายวัน เด็กชายคนนั้นก็ยังไม่กลับมา ดังนั้นวันหนึ่งเด็กหญิงก็พบว่าดอกกุหลาบในสวนเริ่มอับเฉา จากนั้นเธอก็ร˹าไห้ออกมาอีกครั้ง น˺าตาที่ออกมานี้เป็นสีฟ้า เมื่อน˺าตาหยดลงพื้น กุหลาบที่เหี่ยวเฉาก็เริ่มฟื้นคืน เธอร้องไห้หนักขึ้น หลั่งน˺าตาออกมาอย่างบ้าคลั่งสุดท้าย ปาฏิหาริย์ก็เกิดขึ้น สวนนั้นได้กลับมามีชีวิตชีวา และเต็มไปด้วยดอกกุหลาบสีฟ้าคราม”“เด็กหญิงคนนี้โง่มาก….” หลัวชิงหลินอดหลั่งน˺าตาออกมาไม่ได้“โง่จริงๆ ….
