.”ฉินเฉามองไปที่เธอ ยื่นมือออกไปเช็ดน˺าตาให้เธอ จากนั้นก็พูดต่อว่า “ในตอนท้ายของเรื่อง เด็กชายคนนั้นได้กลับมา ในเช้าตรู่หลังฝนตกหนัก เขาได้ตื่นขึ้น ดอกกุหลาบสีฟ้าเหล่านั้น ไม่ใช่ความรักที่หลอกลวงแต่เป็นความรักของเด็กหญิงคนนั้นที่มีให้เขา ดังนั้น เขาจึงรู้สึกเสียใจ”“ฮึ่ม ทีนี้ทำเป็นรู้สึก!”หานเสี่ยวฟ่านที่อยู่ใกล้ๆ พลันหลุดปากออกมาอีกครั้ง จากนั้น เธอรีบเอามือเนียนๆ ของเธอปิดปากตัวเองไว้ มองไปที่ทั้งสองคนด้วยความรู้สึกไม่เข้าท่าเท่าไหร่แม่สาวคนนี้ เธอสนใจอยู่จริงๆ ด้วย…..ฉินเฉาพูดในใจ เขาถูจมูกแล้วเล่าต่อว่า“หลังจากเขากลับมา เห็นกุหลาบสีฟ้าอยู่เต็มสวน บนดอกไม้เหล่านั้น มีน˺าค้างเกาะอยู่ สะท้อนแสงเป็นประกาย เขาดีใจอย่างมากเมื่อเขาวิ่งไปที่บ้าน เขามองหาทั่วทุกซอกมุม แต่ก็ไม่พบเด็กหญิง เขาเห็นที่สวน มีดอกกุหลาบสีฟ้าที่งดงามเป็นพิเศษดอกหนึ่ง มันมีน˺าค้างไหลหยดเป็นระยะ เหมือนกับกำลังหลั่งน˺าตา”“หรือว่าจะเป็นเด็กหญิงคนนั้น….” หลัวชิงหลินกะพริบตาปริบๆมองไปที่ฉินเฉา แล้วคาดเดาออกมา“จากที่ฉันรู้ นั่นน่าจะเป็นภูติดอกไม้” ฉินเฉายักไหล่ทั้งสองคนคุยกัน ทันใดนั้นก็ถูกเสียงสะอื้นดึงดูดความสนใจฉินเฉาหันไปมองหญิงสาวที่เมื่อสักครู่นี้ยังแสดงท่าทางดุร้าย แต่ตอนนี้กำลังแอบเช็ดน˺าตาตัวเองอยู่ฉินเฉาฉีกยิ้มออกมารู้สึกว่าเธอคนนี้จะเป็นประเภทรักจริงเกลียดจริง มีร้องไห้ มียิ้มเมื่อมีเรื่องกระทบจิตใจ“มองอะไร!
