ต์หลัวชิงหลินและฉินเฉาที่มองดูเรื่องนี้อยู่ครึ่งวันก็เริ่มเดินทั้งสามคนเดินเข้าไปในลิฟต์ นอกลิฟต์มีคนอื่นอยู่ แต่เหมือนกับว่ากลัวหานเสี่ยวฟ่าน จึงไม่มีใครกล้าเข้ามา สาวสวยคนนี้จริงๆ แล้วก็ดุร้ายจริงๆ ใส่ชุดราตรีอยู่แท้ๆ ยังกล้าเตะยอดอกผู้ชายอีกนี่เป็นสังคมยุคเก่า นี่คือผู้หญิง“ดอกไม้สวยมาก”ฉินเฉาเห็นหญิงสาวคนนี้ถือดอกไม้ไว้ตรงหน้า ดอกไม้กับสาวงามนี่คือการส่งเสริมซึ่งกันและกันหลัวชิงหลินแอบหยิกเขา ในใจพูดว่า มีอย่างที่ไหนไปชมว่าดอกไม้สวย อย่างน้อยก็พูดชมผู้หญิงสวยสิ“ขอบคุณค่ะ” แต่หานเสี่ยวฟ่านเหมือนไม่สนใจเรื่องนี้ เธอกลับตอบกลับตามมารยาท“หลินหลิน เราก็รู้จักกันมานานแล้ว แต่ว่าฉันยังไม่เคยซื้อดอกไม้ให้เธอเลยสินะ?” ฉินเฉาพลันหันหัวมา มองมาที่กรรมการนักศึกษาสาวที่รู้จักกันมาห้าปี“อืม” หลัวชิงหลินพยักหน้า ในสายตามีความคาดหวัง มีผู้หญิงคนไหนบ้างที่ไม่หวังให้แฟนหนุ่มให้ดอกไม้เธออย่างโรแมนติกบ้าง“ดี งั้นฉันจะส่งดอกกุหลาบสีฟ้านี้ให้เธอ”“ไม่ต้องหรอก มันแพงเกินไป” หลัวชิงหลินส่ายหัว “มันไม่ใช่ของจำเป็น ดอกไม้มันกินไม่ได้สักหน่อย”“ดูเธอพูดสิ” ฉินเฉายิ้ม “ดอกไม้เป็นของขวัญ เกี่ยวอะไรกับจำเป็นไม่จำเป็น ให้ดอกไม้ไม่ใช่ว่าโรแมนติกหรอกเหรอ หรือว่าเธอจะให้ฉันซื้อดอกกะหล˹าให้ จากนั้นจะได้เอาไปทำอาหารมากินได้”“หัวนายสิ ใครจะไปอยากได้ดอกกะหล˹ากัน!”หลัวชิงหลินแม้จะพูดเหมือนโกรธแต่ก็มีความสุข เจ้าคนน่าช
