ๆ“ดี เมื่อแกพูดอย่างนั้น ฉันก็จะให้โอกาสแก”ฉินเฉาพูดจบก็หยิบเอามีดทำครัวที่ตกอยู่ใกล้ๆ ขึ้นมา พร้อมกับควงมีดต่อหน้าตี้ลิ่ว มีดเปล่งแสงออกมา ทำให้ตี้ลิ่วรู้สึกตาพร่า“ฉันไม่ได้อยากจะทำอะไรแก เพียงแค่มีคำถามอยากจะถามแกสักหลายข้อ”ฉินเฉายังคงนั่งยองๆ สูบบุหรี่ จากนั้นก็พูดว่า “ถ้าคำตอบของแกทำให้ฉันพอใจ ฉันก็จะปล่อยแกไป แต่ถ้ากล้าหลอกฉันล่ะก็ แฮ่ม นิ้วทั้งสิบของแก คงไม่จำเป็นต้องมีมันอีก”“นายท่านฉินอยากจะถามอะไรก็ถามมาได้เลย!”ตี้ลิ่วแผดเสียงร้องออกมา “ผมจะไม่โกหกอย่างแน่นอน!”“เอาล่ะ งั้นก็ฟังให้ดี แกชื่ออะไร?”“ผมชื่อตี้ลิ่ว แต่คนอื่นๆ เรียกผมว่าลูกพี่ลิ่ว….ต่อหน้านายท่านฉินผมไม่กล้า ถ้าไม่รังเกียจจะเรียกผมว่าเสี่ยวลิ่วจื่อ (ความหมายประมาณเด็กน้อย) ก็ได้!”“เสี่ยวลิ่ว? ก็ได้ งั้นฉันจะถามต่อล่ะ แกทำงานให้ใคร?”“นายน้อยหาน นายน้อยจากตระกูลหาน!” ตี้ลิ่วรีบตอบ“เหลวไหล ฉันรู้ว่านายน้อยหาน ก็ต้องเป็นนายน้อยจากตระกูลหาน!” ตี้ลิ่วถูกฉินเฉาตบปากจนเห็นดาว จากนั้นก็เช็ดเลือดที่ติดมือกับเสื้อผ้าของเขา“ฉันจะถามอีกครั้ง นายน้อยหานจากตระกูลหานของแกคือใคร!”ตี้ลิ่วรู้สึกคับข้องใจ มีใครบ้างที่ไม่รู้จักนายน้อยหาน แต่ตอนนี้ผู้อื่นเป็นบอส ตัวเองทำได้เพียงตอบออกไปเท่านั้น“เป็นลูกชายของผู้ว่าหาน หานห่าวเซวียน!”คำที่เขาพูดออกมาทำให้หลายคนที่ได้ยินหน้าเปลี่ยนสี“ลูกชายตระกูลหาน?” หวังซูหงสีหน้าเปลี่ยนไปมา “นี่ นี่จะ
