เป็นไปได้ยังไง! ลูกชายตระกูลหานจะมาทำแบบนี้ทำไม เจ้าคนชั้นต˹าอย่ามาทำให้คนอื่นเสียชื่อเสียงนะ ระวังฉันจะฟ้องหมิ่นประมาทแก!”“ผม ผมไม่ได้ใส่ร้ายนะ….” ตี้ลิ่วส่ายหัวไปมา “นายท่านฉิน ผมจะกล้าหลอกคุณได้ยังไง ผมทำงานให้กับหานนั่นจริงๆ ถ้าคุณไม่เชื่อ คุณไปถามใครก็ได้ นายน้อยหาน เป็นชื่อของหานห่าวเซวียน! ชื่อนี้ คนในเมืองจงชวนรู้จักกันดี ว่าเขตไท่ปิงเป็นถิ่นของนายน้อยหาน!”“ฮึ่ม! นี่เหรอสามีที่ดีที่เธอหาให้กับลูกสาวของเราน่ะ” หลัวเจิ้นเทียนพ่นลมออกจมูก ขณะที่หวังซูหงหน้าถอดสี“เอาล่ะ ถือว่าแกตอบได้ดี” ฉินเฉาควงมีดกับนิ้วได้ตลกยิ่ง แต่ตี้ลิ่วไม่กล้าหัวเราะ เขากลัวว่าถ้าหัวเราะออกไป วินาทีต่อมา มีดนั้นจะปักอยู่ที่หัวของเขา“งั้น นายท่านฉินจะปล่อยผมไป?”“แน่นอนว่าไม่!” ฉินเฉามองด้วยหางตา “ฉันยังถามไม่หมดเลย แกจะรีบไปไหน?”“ไม่ ผมไม่รีบ! ผมแค่ลองถามดู….” ผมที่หน้าผากของตี้ลิ่วหลั่งเหงื่อออกมา ผสมกับเลือดที่เปื้อนหน้า“เอาล่ะตี้ลิ่ว แกรู้ใช่มั้ยว่าขาของซุนเสวี่ยเหยียนเป็นแบบนี้ได้ยังไง?”ฉินเฉาพ่นควันบุหรี่ออกเป็นวง ลอยใส่มีดในมือ“เรื่องที่นายท่านฉินถาม เรื่องนี้ผมพอจะรู้บ้าง ผมได้ยินมาว่า ขาของเขาถูกรถชน”“แม่ง!” สีหน้าของฉินเฉาพลันกลายเป็นจริงจัง มีดในมือตกลงมาเห็นประกายเลือดแวบผ่าน จากนั้นนิ้วของตี้ลิ่วก็ขาดออกไปนิ้วหนึ่ง ตกลงอยู่ด้านข้าง มีรูปร่างน่าเกลียดราวกับไส้เดือน“อ๊ากกก!”ตี้ลิ่วเจ็บจนร้องออก
