มา พร้อมกับเอามือกุมแผล อยากจะดิ้นแต่ก็ถูกฉินเฉาเอาเท้าเหยียบไว้ ทำให้ขยับไม่ได้สมาชิกตระกูลหลัวพากันตกใจ แม้ว่าพวกเขาจะเป็นตระกูลทหารแต่ก็ใช้ชีวิตสงบสุขมาตลอด ไม่เคยเห็นวิธีที่น่ากลัวขนาดนี้มาก่อน“ฉินเฉา นายทำอะไร มันจะเกินไปแล้วนะ!” หลัวเจิ้นเทียนที่เป็นเจ้าหน้าที่ระดับสูง เป็นธรรมดาที่จะรับวิธีนี้ไม่ได้ ดังนั้นจึงได้ตะโกนออกไปแต่ฉินเฉากลับไม่ใส่ใจ กลับถามตี้ลิ่วที่อยู่ใต้ล่าง ถามอย่างเย็นชาต่อว่า“เอาล่ะตี้ลิ่ว ฉันหวังว่านายจะจำใส่หัว ให้นิ้วนี้เป็นคำเตือน ถ้าแกกล้าโกหกอีก ครั้งหน้า ฉันจะตัดหัวแกซะ!”ร่างของตี้ลิ่วสั่น อดทนกับความเจ็บปวดจากนิ้วที่ขาด บังคับปากให้พูดออกมา“ฉิน นายท่านฉิน ผมผิดไปแล้ว ผม ผมไม่กล้าโกหกอีกแล้ว”“ฮึ่ม!” จากนั้นฉินเฉาก็นั่งยองๆ ลงไป พร้อมกับยื่นมือไปจับข้อมือของตี้ลิ่ว ส่งลมปราณเข้าไปช่วยห้ามเลือดให้เขาตรงนิ้วที่ขาดเลือดก็พลันหยุดไหล แม้ว่าจะยังเจ็บอยู่ แต่ก็ไม่ได้เจ็บมากเหมือนตอนแรกตี้ลิ่วมหัศจรรย์ใจ วิธีห้ามเลือดแบบนี้ เขาที่มาจากเส้าหลิน เคยเห็นเหล่าปรมาจารย์ใช้มาแล้ว ไม่คิดเลยว่า ฉินเฉาจะมีความสามารถที่เทียบเท่าเหล่าปรมาจารย์พวกนั้น“ฉันจะถามแกอีกครั้ง ขาของซุนเสวี่ยเหยียนเป็นแบบนี้ได้ยังไง?”“ครับ เป็นคนขับรถของนายน้อยหานเป็นคนชน” หลังจากที่คำนี้หลุดออกมา ก็เหมือนกับมีระเบิดลง ทำให้ทุกคนทั้งตกใจและโกรธแค้น“คืนนั้นเป็นคืนเดือนมืด ทำให้เขาไม่ระวัง จึงเผลอ
