ไม่นาน ภาพที่น่ากลัวก็ได้ปรากฏขึ้นหวังซูหงตกใจจนไปซ่อนอยู่หลังสามีเพราะว่าทุกทิศทาง ต่างมีคนหลายคนวิ่งเข้ามา คนพวกนี้บางคนถืออิฐ บางคนถือไม้ บางคนถือมีดวิ่งเข้ามาพร้อมกันนั้นก็เข้ามาล้อมพวกของหลัวเจิ้นเทียนไว้ตรงกลาง แค่กวาดตามองก็เห็นว่ามีคนมากกว่า 200 คน“ใครเป็นคนเป่านกหวีด?”ชายสูงสองเมตรใส่แจ็กเกตหนัง ปากคาบบุหรี่เดินเข้ามา พร้อมกับถามออกมาอย่างเย็นชา“พี่ ลูกพี่ลิ่ว!” เจ้าผมแดง เสี่ยวเว่ย ถ่มเลือดออกมา พูดไม่ค่อยชัดว่า “เขา พวกมันต่อยผม”“พวกทหาร?” ชายที่เรียกว่าลูกพี่ลิ่ว หันไปมอง กวาดตามองหลัวหยูเฟิง “เป็นทหารไม่มีงานทำหรือไง ถึงได้วิ่งมาหาเรื่องในถิ่นของนายน้อยหานของพวกเรา?”“ฮึ่ม เป็นมันทำร้ายเพื่อนฉันก่อน แค่ฉันไม่ฆ่าเจ้าผมแดงนั่น ก็ถือว่าเมตตาแล้ว”หลัวหยูเฟิงพูดออกมาอย่างได้ใจ“เป็นอย่างนี้หรอกเหรอ แต่ว่าใครที่กล้าลงมือกับคนของเราต้องถูกจัดการ” ลูกพี่ลิ่วโบกมือ เป็นความหมายให้เริ่มได้“ใครกล้าทำร้ายรองผบ.!”บอดี้การ์ดรีบดึงปืนออกมา พร้อมกับชี้ไปที่ลูกพี่ลิ่ว “ใครที่กล้าทำร้ายรองผบ. ตาย!”เมื่อบอดี้การ์ดเอาปืนออกมา พวกนักเลงต่างพากันตกใจคนพวกนี้เคยแต่ใช้ดาบไล่ฟันกัน จะไปกล้าสู้ปืนได้ยังไง“รองผบ.แล้วยังไง!” ลูกพี่ลิ่วแม้จะตกใจ แต่ก็กลับสีหน้าเดิมอย่างรวดเร็ว เขายิ้มแล้วพูดว่า “นายน้อยหานของเราก็มีแบ็คเหมือนกันกระสุนแค่ไม่กี่นัด แต่เรามีกันหลายร้อยคน แม้ว่าจะเป็นนักเลง แต่ถ้าพวกเรา
