ตายไป รองผบ.จะรับผิดชอบการตายนี้ได้มั้ย”หลังจากที่พูดจบ เขาก็เดินขึ้นมาหนึ่งก้าว“หยุด!” บอดี้การ์ดร้องออกมา เตรียมยิง แต่ที่ก้าวตามลูกพี่ลิ่วมากลับเป็นคนมากกว่า 200 คน ราวกับมีเขาเป็นผู้นำ เมื่อเขาก้าวก้าวหนึ่ง คนพวกนั้นก็จะก้าวตาม ทำให้บอดี้การ์ดตกใจแม้จะมีปืน แต่ก็มีเพียงไม่กี่นัด กับคนมากขนาดนี้ จะให้เขาเลือกยิงใคร?ปืนในมือของบอดี้การ์ดส่ายไปมา เล็งไปทางเหล่านักเลงที่เดินเข้ามาลูกพี่ลิ่วยิ้มอย่างดูถูก ไม่เห็นทหารผ่านศึกพวกนี้อยู่ในสายตา“เสี่ยวหวัง ใจเย็น”หลัวเจิ้นเทียนเห็นอาการร้อนรนของบอดี้การ์ดของเขา ก็เอ่ยเสียงเตือน“ครับ ท่าน!” ทหารหนุ่มตอบรับคำหนึ่ง จากนั้นก็หายใจเข้าลึกๆ“ที่นี่ฉันจัดการเอง” ในเวลานี้ฉินเฉาก็ได้เดินออกมา พร้อมกับตบไหล่บอดี้การ์ดคนนั้น จากนั้นก็ยืนอยู่ตรงหน้าเขา “นักเลงพวกนี้ปล่อยฉันจัดการ นายปกป้องพ่อตาฉันก็พอ”คำว่าพ่อตานี้ ทำให้หลายคนทำหน้าแปลกๆหลัวชิงหลินมีสีหน้าเขินอาย ขณะที่หลัวเจิ้นเทียนถึงกับตัวสั่นพร้อมกับมองไปที่ซุนเสวี่ยเหยียนและซุนเหยียนที่อยู่ด้วยกันพลางถอนหายใจหวังซูหงขมวดคิ้วอย่างไม่เต็มใจ ราวกับไม่พอใจกับการฉวยโอกาสของฉินเฉา“ออกมาหาที่ตายเองเลย” เมื่อเห็นฉินเฉาเดินออกมา ลูกพี่ลิ่วก็พ่นควันบุหรี่ออกมา พร้อมกับถามอย่างดูถูก “เจ้าหนู แกเป็นเด็กของใคร?”“ฉัน? ฉันเป็นลูกน้องหลี่ไป๋ซาน” ฉินเฉาตอบ พร้อมกับหยิบบุหรี่ออกมาสูบอย่างไม่ใส่ใจ“หลี่ไป๋ซาน? ใคร
