วะ?”นักเลงพวกนั้นต่างมองกันด้วยสายตาว่างเปล่า“เจ้าหนู คิดว่าเอาชื่อมั่วๆ พูดขึ้นมาแล้วจะหลอกฉันได้?” สีหน้าของลูกพี่ลิ่วกลายเป็นน่าเกลียดและดุร้าย “บิดาจะทำให้แกรู้ ว่าที่ไหนเล่นได้เล่นไม่ได้!”“หึหึ….” ฉินเฉายิ้มเย็นชา ไม่สนคำที่ลูกพี่ลิ่วพ่นออกมาเขากวาดตามอง ก็เห็นว่าคน 200 กว่าคนฮือเข้ามาร่วมสนุก แม้ว่าคนจะเยอะ แต่ปีนั้นที่ปกป้องเหลียวชาชา พวกนักฆ่าที่ไล่ฟันเขาในครานั้น มากกว่านี้เยอะ“ลูกพี่ลิ่ว?” ฉินเฉาพลันเงยหน้าขึ้นมา มองชายตรงหน้าอย่างละเอียด“ใช่ แต่ลูกพี่ลิ่ว (ลูกพี่หก) ไม่ใช่ชื่อที่แกจะเรียก เจ้าหนู แกต้องเรียกฉัน ลิ่วแหย (นายท่านหก) ”“จะชื่ออะไรก็เรื่องของแก แค่จำไว้ว่าตอนลงนรก อย่าลืมบอกยมบาลที่นั่นว่าถูกฉัน ฉินเฉา จัดการ”จากนั้น ฉินเฉาก็โยนก้นบุหรี่ลงพื้นพร้อมกับเอาเท้าบี้มัน“วางท่าใหญ่โตจริงๆ!” ลูกพี่ลิ่วดัดคอจนมีเสียงดังกร็อบแกร็บดังออกมา จากนั้น เขาก็ยกขาขวาขึ้น พร้อมกับเตะใส่อากาศสองครั้ง จนเกิดเสียงฟึบฟับ“เร็วมาก เร็วจริงๆ เพลงเตะตัดต้นตาลของลูกพี่ลิ่ว!”เหล่านักเลงที่ชมดูพลันร้องออกมาอย่างตื่นเต้น“เจ้าหนู วันนี้ฉันจะทำให้แกตายอย่างไม่ค้างคา”ลูกพี่ลิ่วเมื่อเตะไปสองเท้าแล้ว จากนั้นก็งอเข่าลง ยืนขาเดียววางท่าที่คิดว่าเท่ที่สุด“ลิ่วแหยของแกคนนี้ แม้ว่าจะเป็นลูกน้อง แต่ก็ต่างจากพวกนักเลงทั่วไป ลิ่วแหยฝึกเพลงเตะตัดต้นตาลกับทายาทวัดเส้าหลินทางเหนือเจ้าหนู เอ็งตายด้วยตีนข้า
