วันนี้ ถือว่าเป็นเกียรติแล้ว”ฉินเฉามองดูตัวตลกที่เล่นอยู่ตรงหน้าแล้วไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี เขาทำได้เพียงยักไหล่ แล้วพูดออกมาสามคำ “แกมันบ้า”“แม่งเอ๊ย ฉันคิดว่าแกอยากจะตายแล้วสินะ!” เมื่อลูกพี่ลิ่วได้ยินคำด่าถึงเขา ทันใดนั้น เขาก็โกรธขึ้นมา โดยแทบจะไม่คิด เขาเตะขาออกไป ราวกับแส้ กวาดใส่หัวของฉินเฉาลูกเตะนี้ เรียกได้ว่ารุนแรง เพราะได้ยินเสียงฝ่าอากาศยามเมื่อมันถูกส่งออกมาลูกพี่ลิ่วมีชื่อเดิมว่าตี้ลิ่ว ช่วงวัยเด็ก เขาได้เรียนเพลงยุทธ์จากเส้าหลินทางเหนือจริงๆ เพราะว่าเขาไม่ชอบสู้ตรงๆ จึงมักจะถูกเจ้าอาวาสด่าบ่อยๆ มีครั้งหนึ่ง ระหว่างที่เจ้าอาวาสกำลังหลับพร้อมส่งเสียงกรนออกมา เขาได้แอบเอาอิฐฟาดหัวเจ้าอาวาส ถ้าไม่ใช่เพราะเจ้าอาวาสฝึกวิชาหมัดเหล็กที่มีชื่อเสียงล่ะก็ คิดว่าหัวโล้นๆ ของเขาคงแยกออกจากกันแล้วจากนั้น ตี้ลิ่วก็ถูกไล่ออกจากเส้าหลิน เขาเตร็ดเตร่ไปทั่วเมืองจงชวนอย่างยากจนข้นแค้น จนสุดท้ายก็กลายมาเป็นนักเลง เพราะว่าเขาพอจะมีฝีมือด้านเพลงเตะอยู่บ้าง จึงสามารถจัดการกับคนทั่วไปได้อย่างง่ายดาย ดังนั้น เขาจึงกลายมาเป็นหนึ่งในหัวหน้าแก๊งนักเลงที่มีอยู่เกลื่อนกลาด แล้วนายน้อยหานก็พบเขาเข้า จากนั้นจึงยกที่นี่ให้เขาคุมแล้วชื่อเสียงของตี้ลิ่วก็ดังกระฉ่อน ในเมืองที่วุ่นวายจากผู้คนหลากหลายนี้ ไม่มีใครเป็นคู่ต่อสู้ของเขาได้ยังไงก็ตาม วันนี้ เขาได้พบกับศัตรูที่น่ากลัวที่สุดในชีวิตของเขาห
