ปาก “ไม่มีเงิน งั้นก็ตามพวกเรามา ฉันสามารถพาเธอไปหาคนที่ให้เธอยืมเงินได้ ฮ่าๆ ๆ ….”“ฉันไม่ไป ฉันไม่ไป!” ซุนเหยียนที่ถูกเจ้าผมแดงดึงไป เธอขืนตัวไว้จนแทบจะนั่งลงกับพื้น แต่สุนัขสีดำตัวผอมกับเห่าออกมาอย่างดุร้ายจากนั้นก็วิ่งเข้าไป กัดเข้าที่ขาของเจ้าผมแดง“โอ๊ย!” เจ้าผมแดงเจ็บจนน˺าตาไหล “แม่งเอ๊ย ฆ่าไอ้หมาเหี้ยนี้ให้ฉัน! เอาแม่งให้ตาย!”ตุบ!“เอ๋งงงง!”ไม้ในมือของพวกนักเลง ต่างฟาดใส่หัวหมาดำ จากนั้นหมาดำก็กระตุกอยู่สองครั้ง แล้วตัวอ่อนทรุดลงไป“เสี่ยวเฮย เสี่ยวเฮย แกเป็นอะไร? เสี่ยวเฮย?”ซุนเหยียนร้องไห้ตัวโยน สุนัขตัวนี้เป็นเพื่อนเล่นเธอมาตั้งแต่เด็กเวลาจะออกไปไหนแต่ละครั้ง เธอจะพามันออกไปด้วยทุกครั้งพูดได้เลยว่า เสี่ยวเฮยเป็นดวงตาของเธอแม้ว่าสุนัขตัวนี้จะแก่ ตัวผอม ท่าทางอ่อนแอ แต่ว่ามันก็น่าชื่นชม“เอาล่ะ จัดการเจ้าหมาน่าตายนี่ได้แล้ว! สาวน้อย ตามพวกเรามาซะดีๆ!”เจ้าผมแดงโบกมือ ลูกน้องคนหนึ่งที่กำยำ แข็งแรงก็เดินออกมาพร้อมกับยกร่างเล็กของซุนเหยียน“ฉันไม่ไป! พี่ใหญ่ซุน พี่ใหญ่ซุนช่วยด้วย!”“ไอ้พวกบัดซบ!”ซุนเสวี่ยเหยียนครั้งหนึ่งเคยรับงานแบกหาบบนถนนสายนี้แม้ว่าจะไม่ได้เป็นทหาร แต่ร่างของซุนเสวี่ยเหยียนก็มีเลือดวีรบุรุษของพ่อเขาอยู่ ดังนั้นด้วยพละกำลังของตน เขาจึงสามารถสร้างชื่อเสียงให้กับตัวเองได้ตอนแรกนั้น ซุนเสวี่ยเหยียนและแม่ อาศัยอยู่ในห้องเล็กๆ ในโรงแรมด้วยกัน แต่ตอนนั้น ประตูบ้านของเขาก
