ใหญ่ซุน พี่ใหญ่ซุน พี่อยู่ไหน ฉันเอาข้าวกล่องมาให้พี่”“เหยียนเหยียน ไม่….!” ซุนเสวี่ยเหยียนเห็นซุนเหยียนเดินมาดวงตาของเขาก็แดงก˹าด้วยความกังวล เขาเพิ่งจะตะโกนออกไปหน้าอกของเขาก็ถูกนักเลงคนนั้นกระทืบใส่ จนต้องร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด“พี่ใหญ่ซุน! พี่ใหญ่ซุน พี่เป็นอะไร!” แม้ว่าเธอจะมองไม่เห็น แต่เธอก็รู้ได้จากน˺าเสียงที่ร้องโหยหวน สีหน้าของเธอตกใจ พร้อมกับหาที่มาของเสียงเจ้าผมแดงยิ้ม พร้อมกับให้ลูกน้องเข้าไปล้อมเธอไว้“อ๊า!” ซุนเหยียนที่มองไม่เห็น ทันใดนั้นก็ชนเข้ากับร่างของนักเลงคนหนึ่ง“โอ๊ย แม่งเอ๊ย จะฆ่าฉันหรือไง!” นักเลงคนนั้นพลันฉวยโอกาสร้องออกมาพร้อมกับเอามือกุมหน้าอก “เจ็บ เจ็บ กระดูกซี่โครงฉันหักแล้ว!”“โอ้! ขอโทษค่ะ!” ซุนเหยียนตกใจ ยืนนิ่งด้วยความงงงวย พร้อมกับก้มหัวขอโทษซ˺าๆ “ฉัน ฉันไม่ได้ตั้งใจ”“ยัยหนู!” เจ้าผมแดงเดินเข้าไป พร้อมกับตบเข้าที่บั้นท้ายของซุนเหยียน ซุนเหยียนตกใจจนสะดุ้ง เมื่อถูกคนมากระทบถูกร่าง“เธอดู เธอทำร้ายพี่น้องของฉัน เรื่องนี้จะจัดการยังไง?”“ฉัน ฉันไม่ได้ตั้งใจ…..”“ไม่ได้ตั้งใจ?” เจ้าผมแดงหัวเราะอย่างลามก พร้อมกับถูมือไปมาแล้วพูดว่า “ต่อให้ไม่ได้ตั้งใจ ถ้าฆ่าคนตายก็ต้องรับโทษ? พี่น้องของฉันกระดูกหัก ค่ายาเธอต้องเป็นคนจ่าย”“ฉัน ฉันไม่มีเงิน….” ซุนเหยียนท่าทางเสียใจ พร้อมกับร้องไห้ออกมา“ไม่มีเงิน?” เจ้าผมแดงมองไม้เท้าตรงหน้าซุนเหยียน พร้อมกับแลบลิ้นเลียริมฝี
