งเขาจับไม้หน้าสามไว้อย่างมั่นคง เขามองมาที่พวกเขาด้วยสายตาเย้ยหยัน“เอาล่ะ การเล่นจบแล้ว”“แม่ง แกเป็นใครวะ เข้ามาสอดทำไม? จะบอกให้ พวกฉันเป็นคนของนายน้อยหาน!”“นายน้อยหาน? นั่นมันตัวอะไรวะ”ไม่รอให้ชายในชุดสูทตอบ น˺าเสียงเกียจคร้านก็ดังมาจากข้างหลังชายผมแดง ชายคนนั้นสวมเครื่องแบบทหาร พับแขนเสื้อขึ้น เผยให้เห็นกล้ามเนื้อที่แข็งแรง“อ่ะ เสี่ยวเฟิง?” เมื่อเห็นชายในเครื่องแบบทหาร ตาของซุนเสวี่ยเหยียนก็เผยให้เห็นถึงความตื่นเต้นร้ายกาจแล้วยังไง ไม่ใช่ว่าเป็นเพียงนักเลงหรอกเหรอแต่หลัวหยูเฟิงเป็นถึงครูฝึกของหน่วยพิเศษอย่างเสือโคร่งไซบีเรียนักเลงพวกนี้ ไม่มีปัญญาพอจะรับหมัดเขาได้ด้วยซ˺า“ไง พี่น้องทหาร” เหล่านักเลงไม่เกรงกลัว กลับกัน พวกมันกลับล้อมวงเข้ามามีนักเลงคนหนึ่งที่เจาะหู ปากของเขาคาบบุหรี่ พร้อมกับมองที่หลัวหยูเฟิงอย่างดูถูก“พี่น้องทหาร ที่นี่ไม่ใช่เรื่องของคุณ ทางที่ดีทำเป็นไม่เห็นดีกว่าไม่อย่างนั้น ถ้าไปตอแยนายน้อยหานของพวกเรา พวกเราจะหักขานายซะ แล้วทำให้นายแม้จะเป็นทหารก็เป็นไม่ได้!”“พี่ใหญ่ซุน พี่เหยียนเหยียน พวกคุณเป็นยังไงบ้าง?”หลัวชิงหลินวิ่งเข้ามา พร้อมกับช่วยพยุงซุนเสวี่ยเหยียนและซุนเหยียน“โอ้ มีสาวน้อยมาด้วย” เจ้าผมแดงเห็นหลัวชิงหลินที่งามกว่าซุนเหยียน ทันใดนั้น ตาก็เป็นประกายหยาบโลน “นายน้อยหานจะต้องชอบหญิงงามแบบนี้แน่ๆ ถ้าฉันพาเธอไป นายน้อยหานจะต้องมีความสุข แล้วบางทีอาจจะให
