ามาตลอด ยังไงก็ตามภรรยาของพี่ใหญ่ซุนเธอดิ้นรนด้วยตัวเอง เธอไม่อยากรับความช่วยเหลือจากฉัน แต่ใช้ความพยายามของตัวเอง ขายหนังสือพิมพ์ เก็บขยะขาย เลี้ยงเสวี่ยเหยียนจนโตเป็นผู้ใหญ่”“พริบตาก็ผ่านมาจะ 30 ปีแล้ว เสวี่ยเหยียนเจ้าเด็กนั่น มันหัวดีสอบเข้ามหาลัยดีๆ ได้ มันหวังว่าหลังเรียนจบจะหางานดีๆ ทำเพื่อเลี้ยงแม่ แต่สุดท้าย เพราะอุบัติเหตุ ทำให้เขาถูกรถชน แม่ตาย ส่วนเสวี่ยเหยียนก็ต้องมาพิการขาเป๋ โอ้ ชะตาของพี่ซุนช่างโหดร้าย ถ้าปล่อยให้เสวี่ยเหยียนเจ้าเด็กนั่นเป็นอย่างนี้ หลังจากตายไป ฉันก็ไม่มีหน้าไปเจอเขา….”“แต่นายก็ไม่สามารถใช้ลูกสาวเป็นการตอบแทนได้” ฉินเฉาหันไปมองทหารอาวุโสที่มีท่าทางหดหู่ “ความสัมพันธ์ของนายกับเพื่อนมันเป็นของนาย อย่าได้เอาคนในรุ่นถัดไปมาร่วมด้วย เรื่องขาของซุนเสวี่ยเหยียนฉันจะช่วย แล้วก็ให้เรื่องนี้มันจบไป”“นายทำได้จริงๆ เหรอ” ตาของหลัวเจิ้นเทียนฉายประกายแห่งความหวังออกมา“เรื่องไหนที่ฉันทำ ไม่มีอะไรไม่สำเร็จ”ฉินเฉากำหมัดตัวเอง “อย่างว่าแต่ขาหักเลย ต่อให้ตาย ฉันก็สามารถลากเขากลับมาจากนรกได้”ฉินเฉาเพิ่งพูดเสร็จ ทันใดนั้นก็สังเกตว่าเขากำลังคุยโตอยู่มารดามันเถอะ แทบลืมไปแล้ว ว่าตัวเองถูกหลัวนี่เจ้าบ้านั่นผนึกไว้ ห้ามเขาเข้าประตูนรกยังไงก็ตาม ถ้าจำเป็นจริงๆล่ะก็ เขายังมีโรซี่เป็นตัวช่วยสุดท้ายตัวเขายังมีพรเหลืออยู่ 5 ข้อ เสียไปอีกข้อจะเป็นไรไปเมื่อคิดอย่างนี้ ฉินเฉาก็ปิดป
