ากลงใช่แล้ว ไม่ทันรู้ตัว ก็ใช้พรไปแล้ว 5 ข้อ….เหมือนกับยาเสพติดก็ไม่ปาน ทำให้คนรู้สึกเสพติดอย่างไม่คาดคิดก่อนหน้านี้ เขาไม่แม้แต่จะคิดถึงเรื่องพร แต่ตอนนี้ มันกลับเป็นเรื่องปกติที่จะคิดถึงมันไปซะได้“ท่านครับ ทางข้างหน้าไปต่อไม่ได้แล้ว เราต้องเดินไปครับ”คนขับรถพูดกับหลัวเจิ้นเทียนฉินเฉาโผล่หัวออกไปดู เห็นตรงหน้าเป็นตลาด รถจอดเรียงกันให้พรึบ ดูเหมือนว่าจะเป็นช่วงเวลาจ่ายตลาด ทุกที่เต็มไปด้วยผู้คนรถยนต์ขับผ่านไม่ได้“งั้นก็เดินไปกัน”หลัวเจิ้นเทียนพูดจบ เขาก็เปิดประตูรถเดินออกไปข้างนอกฉินเฉาก็ตามลงมา บอดี้การ์ดคนนั้นก็รีบหยิบเสื้อโค้ตเข้าไปสวมให้กับหลัวเจิ้นเทียน“ท่านครับ ข้างนอกหนาวมาก ระวังจะเป็นหวัด”“ความเย็นแค่นี้ไม่เป็นไร ฉันไม่ได้แก่ขนาดนั้น” หลัวเจิ้นเทียนเพิ่งพูดไม่ทันขาดปากก็ไอออกมาซะแล้วในอดีตออกจะแข็งแรงราวกับขุนพล ตอนนี้แก่แล้วจริงๆ …..“จริงๆ เหรอเนี่ย ที่นี่ที่ไหนกัน!”หวังซูหงเดินลงมาอย่างไม่เต็มใจ ขณะที่มีลูกสะใภ้ของลูกชายคอยพยุง เดินหลบมูลวัวที่ปล่อยเปรอะเปื้อนตามถนน “อยู่บ้านดีๆ ไม่ชอบอยากจะมาที่เน่าๆ อย่างนี้ คุณนี่มันคนไม่มีหัวคิดจริงๆ!”“ถ้าไม่ใช่เพราะพี่ใหญ่ซุนช่วยรับกระสุนแทนฉัน ตอนนี้ ที่นี่คงเป็นที่อยู่ของเธอ”หลัวเจิ้นเทียนพูดออกมาเบาๆ ทำให้หวังซูหงพูดไม่ออก“พ่อ พี่ใหญ่ซุนเปิดแผงขายหนังสือพิมพ์เล็กๆ ตรงหน้านี้เอง เราไปดูเขากันเถอะ”หลัวชิงหลินเดินมาจับมือฉินเฉา จากน
