งหน้าเขามีรถเข็นไม่ใหญ่มาก ข้างในนั้นใส่ไว้ด้วยหนังสือพิมพ์และนิตยสารต่างๆเขาใช้ไม้ค˺า พาตัวเองไปนั่งบนเก้าอี้เพื่อขายหนังสือพิมพ์วันนี้แต่นักเลงหลายคนก็ได้ปรากฏตัวขึ้น ในมือของพวกเขาถือตัวล็อกรถยนต์ ใบสั่ง พร้อมกับหัวเราะเสียงดัง ขณะที่เดินไปหาเขา“หนังสือพิมพ์สักฉบับมั้ยครับ? วันนี้มีข่าวค˹า” ซุนเสวี่ยเหยียนเงยหน้าขึ้น เมื่อเห็นคนทั้งหลายจึงถามขึ้นอย่างสุภาพ“แม่ง แกเห็นบิดาดูเหมือนคนอ่านหนังสือพิมพ์งั้นเหรอ?”นักเลงที่ย้อมผมแดงใช้ตัวล็อกรถยนต์ในมือ ทุบใส่นิตยสารของเขาจนกระจายไปหลายเล่มขณะที่ซุนเสวี่ยเหยียนเงยหน้าขึ้น ฉินเฉาก็เห็นว่าบนหน้าของเขาเต็มไปด้วยรอยฟกช˺า“นาย นายมาเก็บค่าคุ้มครอง?” ซุนเสวี่ยเหยียนตัวสั่น ถามขึ้นมาอย่างสงสัย “แต่ ค่าคุ้มครองวันนี้ ฉันจ่ายไปแล้ว….”“แม่งเอ๊ย!” นักเลงผมแดงเตะใส่รถเข็นไถลไป จากนั้นก็เตะใส่ร่างซุนเสวี่ยเหยียนซุนเสวี่ยเหยียนแต่เดิมก็ขาไม่ดีอยู่แล้ว ดังนั้น จึงล้มลงอย่างง่ายดาย“ไอ้เป๋ แกไม่รู้หรือไงว่าถนนนี้เปลี่ยนเจ้าของแล้ว! วันนี้ พี่เสี่ยวเซวียนบอกกับฉันว่า ถ้าฉัน เสวี่ยเว่ย วันนี้เก็บค่าคุ้มครองไม่ถึงเป้า! ถ้าไม่ได้เงินค่าคุ้มครอง 200 วันนี้ให้ฉันทำลายแผงหนังสือของแกซะ!”“ไม่! ไม่!” ซุนเสวี่ยเหยียนรีบลุกขึ้น “แผงหนังสือนี้เป็นงานเพียงอย่างเดียวของฉันและเหยียนเหยียน ฉันต้องเก็บเงินเพื่อไปรักษาตาของเธอ….”“แม่ง ไอ้เป๋นี่!” นักเลงเดินเข้าไป จากนั้นก
