ก ไม่อย่างนั้นเพียงแค่เพลงหมัดตระกูลหลิวอย่างเดียว คงไม่สามารถจัดการกับพี่ใหญ่ได้เร็วขนาดนี้“เจ้าหนู!” ทหารหน่วยพิเศษพลันมีอารมณ์ หลัวหยูเฟิงรีบลุกขึ้นจากพื้นอย่างรวดเร็ว พร้อมกับตบฝุ่นตามร่างกาย แล้วพูดว่า “แรงเยอะอย่างนี้ ไม่แปลกที่เมื่อตอนจับมือฉันจะแพ้ มาสู้กันอีกครั้ง ฉันไม่เชื่อว่านายจะมีร่างอมตะ!”หลัวหยูเฟิงพูดจบก็พลันพุ่งเข้าไปอย่างรวดเร็ว เพียงพริบตาก็มาถึงตรงหน้าฉินเฉาขณะเดียวกัน เขาก็หยิบเอาขาโต๊ะน˺าชาที่เป็นเหล็กที่หักจากแรงกระแทก เงื้อสูงขึ้น ฟาดลงมาที่หัวของฉินเฉา“ระวัง!”หลัวชิงหลินตกใจ ในใจก็คิดว่า พี่ชายตัวเองใช้ของอย่างนี้มันหน้าไม่อาย! แต่หลัวหยูเฟิงไม่สนใจ การใช้ของรอบตัวเพื่อฆ่าศัตรู เป็นหนึ่งที่หน่วยพิเศษฝึกมาต่อให้มีเพียงแปรงสีฟัน เขาก็ใช้ฆ่าคนได้“เปล่าประโยชน์” ฉินเฉาไม่สนใจหัวที่ถูกตี หลังจากได้ยินเสียงเหล็กขาโต๊ะหนา 8 เซนก็พลันงอขณะที่หลัวหยูเฟิงตกตะลึง ฉินเฉาก็กระแทกไหล่ใส่หน้าอกของเขาร่างของหลัวหยูเฟิงพลันลอยขึ้น แต่ฉินเฉาจับแขนทั้งสองข้างของเขาไว้ ดังนั้น ขาของหลัวหยูเฟิงจึงลอยขึ้น ร่างลอยอยู่กลางอากาศขณะที่ตัวถูกดึงไว้“หน้าทิ่มดินไปซะ!”ฉินเฉากราชากแขนทั้งสองข้างของพี่เขย ทำให้ร่างของเขากระแทกพื้นปัง! แรงกระแทกอย่างหนัก หลัวหยูเฟิงร่างกระแทกพื้น จนกระดูกทั้งร่างปวดไปหมด เวลาอันสั้นไม่อาจลุกขึ้นมาได้“เรียบร้อย” ฉินเฉาตบมือ จากนั้น ก็มองไปที่หลัวชิงหลินที่
