ทียนวางความเย่อหยิ่งลง และพูดกับฉินเฉาด้วยเหตุผลว่า “แม้ไม่มีซูหง นายก็ไม่สามารถพาลูกสาวฉันไปได้เพราะว่าฉันได้สัญญากับเพื่อนที่ตายไปแล้วว่า จะให้ลูกสาวของฉันแต่งกับลูกชายของเขา”“พ่อ หนูไม่อยากแต่งกับพี่ใหญ่ซุน!” หลัวชิงหลินรีบพูดออกมา“หนูบอกไปแล้วว่าเรื่องระหว่างหนูและพี่ใหญ่ซุนเป็นไปไม่ได้ หนูและเขาเป็นแค่พี่น้องกัน!”“เธอรังเกียจที่พี่ใหญ่ซุนของเธอขาเป๋อย่างงั้นเหรอ?” สีหน้าของหลัวเจิ้นเทียนกลายเป็นไม่น่าดู“ไม่! หนูไม่เคยคิดอย่างนั้น!” หลัวชิงหลินส่ายหัว และพูดกับพ่อของเธออย่างจริงจัง “ต่อให้พี่ใหญ่ซุนขาเป๋ก็ไม่สำคัญในสายตาหนูเพราะหนูสามารถดูแลพี่เขาได้ เพราะว่าเราอยู่ด้วยกันมาตั้งแต่เด็ก แต่พ่อ พ่อดูถูกพี่เขาเกินไป เพราะว่าเขาขาเป๋ ไม่อาจหาแฟนได้ พ่อจึงรู้สึกละอายใจ อยากจะใช้ลูกสาวของพ่อเป็นสิ่งของ เพื่อทดแทนเขาพ่อ พ่อทำอย่างนี้ ไม่คิดว่าเห็นแก่ตัวไปหน่อยเหรอ หนูมีความคิดมีความรู้สึกของหนู หนูไม่ใช่สิ่งของที่จะเอาไว้ใช้จ่ายหนี้”“เหลวไหล!” หลัวเจิ้นเทียนถลึงตาใส่ “เธอเป็นลูกสาวนายทหาร มีเกียรติของตระกูลทหารค˺าคอ! ในฐานะลูกสาวของฉัน หลัวเจิ้นเทียนเธอมีหน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบ! พี่ใหญ่หานในอดีตเขาได้ปกป้องฉันจนตัวตาย แล้วเธอจะให้ฉัน หลัวเจิ้นเทียน มองดูลูกชายของเขาโดดเดี่ยวและถูกทอดทิ้งได้ยังไง?”“ดังนั้น พ่อจึงอยากเสียสละความสุขของลูกสาวของพ่องั้นเหรอ?”“ถ้าเธออยู่กับพี่ใหญ่ซุนของเธอ
