เธอจะมีความสุข ฉันจะจ่ายเงินรักษาขาเขาเอง เมื่อแต่งงานเป็นสามีภรรยากันแล้ว เมื่อเวลาผ่านไปก็จะรักกันไปเองนั่นแหละ”“ใช้อำนาจบาตรใหญ่จริงๆ!”ฉินเฉาฟังพ่อและลูกสาวทะเลาะกันมาได้ระยะหนึ่งก็อดไม่ไหวต้องพูดออกมา“เจ้าหนู นี่เป็นเรื่องของตระกูลหลัวเรา ไม่ใช่เรื่องที่นายจะเข้ามายุ่ง”“หลินหลินเป็นผู้หญิงของฉัน ทำไมฉันจะยุ่งไม่ได้?” ฉินเฉายิ้มพร้อมกับกราชับเอวหลัวชิงหลินเข้ามาในอ้อมแขนให้แน่นขึ้นใกล้มาก นี่ทำให้หน้าของหลัวชิงหลินที่ถูกฉินเฉากอดแดงสดใส หัวใจเต้นกระหน˹า ความขุ่นข้องรำคาญที่พ่อเธอทำ หายไปกับอากาศทันที“หลินหลินอย่างน้อยก็เป็นลูกสาวของฉัน หลัวเจิ้นเทียน การแต่งงานของเธอ ต้องให้ฉันตัดสินใจ เสวี่ยเหยียน เจ้าเด็กนั่นไม่ได้น่าเกลียด นิสัยก็ดี แม้ว่าขาจะหัก แต่ฉันก็จะดูแลรักษาเขาไปทั้งชีวิต”“โดยแลกกับให้ลูกสาวของนายจมอยู่กับความเจ็บปวดไปทั้งชีวิต?”“เจ้าหนู อย่ามาพูดจาไม่รับผิดชอบและเยาะเย้ยพวกเรา นายไม่เข้าใจหรอกว่าอะไรที่เรียกว่าเพื่อนในยามสงคราม นายไม่เข้าใจหรอกว่าความเจ็บปวดจากการสูญเสียมันเป็นยังไง”“ถ้าฉันรักษาเขาก็ถือว่าจบใช่มั้ย” ฉินเฉาพูดอย่างไม่แยแส“ฮึ่ม!” หวังซูหงในที่สุดก็ได้โอกาสสอดปากเข้ามา เธอมองไปที่ฉินเฉาอย่างรังเกียจ แล้วพูดว่า “คุยโตโอ้อวด กระดูกสะบ้าของซุนเสวี่ยเหยียนแตกละเอียด จนต้องถอดกระดูกออก อาการแบบนี้แม้แต่ศาสตราจารย์ที่มีชื่อเสียงยังยากจะรักษา แล้วนักเลงหัวไม้อ
