“หลินหลิน ลูกบ้าไปแล้วเหรอ!” หวังซูหงด่าลูกสาวตัวเองแต่หลัวชิงหลินไม่สนใจเธอ เธอมองไปที่ฉินเฉาอย่างมั่นคง พร้อมกับก้าวต่อไป“เธอเอาจริง?”เมื่อฉินเฉาได้ยินเสียงเธอ ทันใดนั้นหัวใจพลันกระตุก อดไม่ได้ต้องหันหัวไป แต่เมื่อคิดถึงผลลัพธ์ของทั้งสองคน เขาก็ทำใจแข็ง ถามออกไปอย่างเย็นชา“ถ้าเธอตามฉันไป ฉันไม่มีเงิน ไม่สามารถซื้อเสื้อผ้าและกระเป๋าแบรนด์เนมให้เธอนะ ฉันมีเพียงจักรยานที่จะใช้ไปส่งเธอตอนทำงาน ยิ่งกว่านั้น ฉันยังเป็นผู้ชายที่ปากเสียพูดไม่คิดอีกด้วย”“เงิน ฉันหาเองได้ พาหนะ ฉันซื้อเองได้ ของพวกนี้สำหรับฉัน หลัวชิงหลิน ไม่ใช่สิ่งสำคัญ” หลัวชิงหลินมองไปที่ฉินเฉา และพูดสิ่งที่อยู่ในใจออกไป “ตราบเท่าที่จะได้เดินเคียงข้างนาย เงินสามารถหาได้ยิ่งกว่านั้น รวยไม่ได้แปลว่าจะมีความสุข เพื่อความสุขของฉันแล้ว ฉันหลัวชิงหลินสามารถทิ้งมันได้ แล้วก็ แม้ว่านายจะปากไม่ดี แต่ในสายตาฉัน นายมีข้อดีของนาย ฉินเฉา ฉันเชื่อนาย แล้วฉันก็อยากให้นายเชื่อฉัน ต่อให้ฟ้าถล่มลงมาตรงหน้า ฉันก็ไม่สามารถทรยศตัวเอง ฉันไม่อยากเสียนายไปอีก”หลังจากพูดจบ หลัวชิงหลินก็เพิ่มความเร็วขึ้นไปอีก วิ่งเหยาะๆตรงเข้าหาฉินเฉา จากนั้นก็ซบเข้าที่อกของเขา กอดเอวเขาไว้แน่นอ้อมกอดนี้ ความอบอุ่นนี้…ไม่ว่าอะไรฉันก็สามารถทิ้งได้…..ฉินเฉารู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างหลอมหัวใจของเขา หลัวชิงหลิน หญิงสาวผู้กล้าที่จะรักที่จะชัง เธอเต็มใจทิ้งทุกอย่างเพื
