“พ่อ พ่อให้เขาไป….”หลัวชิงหลินรู้สึกเหมือนหัวใจกำลังหลั่งเลือด เธอรู้ว่าตัวเองและฉินเฉาจบสิ้นแล้วฉินเฉาเป็นผู้ชายที่เห็นหน้าตาตัวเองเป็นสำคัญ แต่พ่อแม่ของเธอกลับมาทำให้เขาอับอายเหมือนกับมองคนชั้นต˹า สำหรับเขาแล้วเป็นไปไม่ได้ที่จะยกโทษให้ทำไมถึงเป็นอย่างนี้ตัวเธออยากจะมีความสุข จึงได้ให้ฉินเฉามาแกล้งเป็นแฟนเธอไม่ต้องการอะไร เธอเพียงอยากจะมีความสุขกับฉินเฉาด้วยกันแต่สวรรค์ราวกับเล่นตลกกับเธอ ทำให้สถานการณ์มันเลวร้ายจนไม่อาจจะย้อนกลับคืนได้“หลินหลิน…..”หลัวเจิ้นเทียนมองลูกสาวของตัวเองที่ร˹าไห้ รู้สึกว่าเธอถูกทำร้ายจิตใจอย่างหนักลูกของเขา ลูกรักที่ตัวเขาไม่กล้าตี ไม่กล้าด่า วันนี้ เธอกับเสียใจเพราะชายคนนั้น“พ่อ ถือว่าหนูขอ….” ในน˺าเสียงของหลัวชิงหลินเต็มไปด้วยความเจ็บปวด“หลินหลิน….” ความรู้สึกผิดของฉินเฉา ยิ่งมายิ่งมาก ราวกับถูกมีดแทงเข้ามาไม่หยุด“เอาล่ะ แกไปได้….” พริบตานี้ หลัวเจิ้นเทียนราวกับแก่ขึ้นอีกหลายปี เขาโบกมือพร้อมกับถอนใจ“ลาก่อน….”ฉินเฉามองหลัวชิงหลินที่นั่งอยู่บนบันได พร้อมกับความรู้สึกผิดที่อยู่ในใจ จากนั้นก็หมุนตัวเตรียมจากไป“ฮึ่ม คนชั้นต˹าอย่างแก ใครอยากจะฟังคำลา ไสหัวไปนั่นแหละดีที่สุด!”หวังซูหงพูดอย่างดูถูกแต่ตอนนี้เอง ประตูห้องน˺าพลันเปิดออกเห็นใบหน้าที่เปียกน˺าของหลัวหยูเฟิง เดินสะบัดหัวออกมา“โอ้ ฉันนี่มันใช้ไม่ได้จริงๆ เผลอหลับในห้องน˺าซะได้ เสียหน้าแล้วเสียหน้าแล้
