อกเป็นทหารได้ แต่นี่ไม่ได้ทำให้ความอยากรู้ในเรื่องกองทัพหายไป เขายังศึกษามันอยู่บ่อยๆชื่อหลัวเจิ้นเทียนนี้ ไม่รู้ว่าเขาได้ยินมันมากี่ครั้งแล้วในสงครามเวียดนาม เขาเป็นขุนพลในตำนาน เป็นทหารที่ประสบความสำเร็จกลับมาจากสนามรบ เด็กจากตะวันออกเฉียงเหนือ ไม่มีใครไม่รู้จักเขาดังนั้น เมื่อหลัวเจิ้นเทียนพูดอย่างนี้ ฉินเฉาจึงไม่ได้โกรธอะไร“ดี เมื่อท่านผู้การพูดอย่างนั้น ผมก็จะไม่ขออยู่อีกต่อไป” ฉินเฉาบี้บุหรี่ จากนั้นก็โยนใส่ถังขยะที่อยู่ใกล้ๆ แล้วพูดกับหลัวชิงหลินว่า “หลินหลิน ดูเหมือนว่าจะได้คำตอบแล้ว ฉันไปล่ะ ไม่ต้องมาหาฉันแล้ว”จากนั้น เขาก็ถอยออกมาสองก้าว เตรียมหมุนตัวจากไป“ไม่ อย่าไปนะ!”หลัวชิงหลินร้องไห้ พร้อมกับตะโกนออกมา“กว่าฉันจะหานายเจอลำบากขนาดไหน…นายจะทิ้งฉันไปอย่างนี้จริงๆ เหรอ….”หลัวชิงหลินกอดขา พร้อมกับร้องไห้อย่างเศร้าเสียใจ รั่วอิงก้มเอวลง พร้อมกับตบไหล่ปลอบเธออยู่ข้างๆ ไม่รู้ว่าจะปลอบน้องสามีของเธอคนนี้ยังไง“ฉินเฉา เพื่อนายแล้ว ฉันทิ้งศักดิ์ศรี ทิ้งความภูมิใจ นายจะทิ้งฉันจริงๆ เหรอ?”“หลินหลิน” ฉินเฉารู้สึกผิด เขาพลันรู้สึกสับสนในใจ เหมือนกับทั้งสองคนกำลังหลั่งเลือด ไม่รู้ว่าเป็นเรื่องดีหรือไม่ดี“ฉันรู้ว่าเธอดีกับฉัน ฉันก็อยากจะดีกับเธอ แต่เราสองคน ไม่อาจอยู่ด้วยกัน เธอก็รู้ว่าทำไม…” ฉินเฉาหมายถึงว่าเขามีแฟนแล้ว“ฉันไม่สน!”“แต่ฉันสน!” ฉินเฉาตะโกนเสียงดังลั่น “มันไม่ยุติธรรมกับเ
