่งนองดุจแม่น้ำ ซากศพกองเนินเป็นภูเขา จ้าวยวี่เจี๋ยผู้ทะลวงสู่ระดับราชันย์เหินเวหา กวาดล้างผู้คนปานผักปลา ท้ายที่สุดกลับไปยืนหยัดบนหอคอยวังหลวง ร่ำสุราฉลองชัย
ผู้ที่ร่ำสุราเคียงข้างนางในวันนั้น คือเซียวเยี่ยน
ยามนั้นเขาไม่เข้าใจว่าสองสตรีนี้บรรจบกันได้อย่างไร ชาตินี้ทุกเงื่อนงำกระจ่างแจ้ง และมันไม่สำคัญอีกต่อไป
เพราะภาพวิปโยคนั้น… จะไม่มีวันเกิดขึ้นซ้ำสอง
จ้าวยวี่เจี๋ยหักหลังเซียวเยี่ยนจนตกต่ำเป็นนักโทษ พันธมิตรขาดสะบั้นแปรเปลี่ยนเป็นศัตรูคู่อาฆาต หนำซ้ำ โอกาสที่เซียวเยี่ยนจะรอดพ้นคุกใต้ดินศาลต้าหลี่… ยากยิ่งกว่าปีนป่ายขึ้นสวรรค์
ภาคหน้า มหาสงครามระหว่างต้าฉีกับเป่ยหูย่อมปะทุ ทว่าเซียวเยี่ยน... องค์หญิงผู้เคยพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินในอดีตชาติ จะไม่มีโอกาสส่งผู้บำเพ็ญเพียรต้าฉีนับหมื่นแสนไปเป็นกระดูกขาวโพลนกลางสมรภูมิอีก
จ้าวหนิงผู้รังสรรค์กระดานนี้ด้วยมือตนเอง สัมผัสได้ถึงความอำมหิตอันหอมหวาน
มันคือประจักษ์พยานแห่งความแข็งแกร่ง ฐานะเพียงคุณชายตระกูลจ้าว กลับบดขยี้องค์หญิงเป่ยหูผู้เป็นยอดวีรสตรีแห่งยุคจนย่อยยับสิ้นชื่อ เพียงเท่านี้ก็เกินพอแล้ว
ชายหนุ่มผลักประตูบานหนัก
เซียวเยี่ยนสดับเสียงฝีเท้าจึงเงยหน้า นั
