จ้าหน้าที่ และบ้านหลังไหนเป็นบ้านของคนธรรมดาแต่หลัวชิงหลินจะไปลืมบ้านของตัวเองได้ยังไง รถของเธอหยุดลงหน้าบ้านหลังไม่เล็กเท่าไหร่ขนาด 3 ชั้นนี่เป็นบ้านที่ดี แสดงให้เห็นถึงพื้นหลังและอิทธิพลของหลัวชิงหลินได้เป็นอย่างดีแต่เมื่อฉินเฉาเคยอาศัยอยู่ในคฤหาสน์ตระกูลเหลียวมาแล้ว แค่บ้านขนาดใหญ่หลังนี้ จริงๆ แล้วไม่ค่อยมีผลกับฉินเฉาเท่าไหร่กลับกัน เขากลับคิดว่า ผู้หญิงอย่างหลัวชิงหลินที่อาศัยอยู่ในบ้านหลังนี้ ดูธรรมดาไปเลย“นั่น นั่นบ้านของฉัน”ไม่รู้ว่าทำไม อยู่ๆ หลัวชิงหลินก็พลันรู้สึกกังวลขึ้นมาหลายปีแล้ว นี่เป็นครั้งแรกที่เธอพาผู้ชายมาที่บ้าน“อืม หลังใหญ่ดี” ฉินเฉาราวกับคนมุง มองดูอย่างอยากรู้อยากเห็น“มะ เมื่อเจอครอบครัวของฉัน จำไว้ว่าเราตกลงกันว่ายังไง! อย่าได้ทำผิดพลาด และอย่าเปิดเผยความลับออกไป….”“วางใจน่า!” ฉินเฉายิ้ม “เรื่องนี้ปล่อยให้ฉัน ฉินเฉาจัดการเอง”เพราะให้นายจัดการนั่นแหละ ฉันถึงได้ไม่วางใจ!หลัวชิงหลินถลึงตามอง พร้อมกันนั้นก็สูดหายใจเข้าลึกๆ ครั้งหนึ่งจากนั้นก็เปิดประตูรถ พาฉินเฉาเดินเข้าไปด้วยกันหน้าประตู เธอจัดการกดกริ่ง ไม่นาน ก็มีสาวน้อยคนหนึ่งเดินมาเปิดประตู“พี่หลินหลินกลับมาแล้ว?”สาวน้อยที่รวบผมทรงหางม้าในชุดกันหนาวขนแกะสีน˺าเงินเดินออกมา ด้วยใบหน้าที่ไม่ได้ตกแต่งอะไร เธอพูดแล้วก็ยิ้มให้หลัวชิงหลิน“อืม เสี่ยวฮุ่ย พ่อแม่พี่ล่ะ?”“คุณลุงกับป้าหวังอยู่ในบ้าน ป้าหวังสุขภาพไม่ค่
