ะตาย แม้แต่จะทำให้เธอเจ็บยังไม่มีเวลา”“หัวนายสิ! เริ่มไม่เรียบร้อยอีกแล้ว”หลัวชิงหลินปัดมือฉินเฉาออก พร้อมกับใจที่เต้นราวกับจะหลุดออกมาจากอกตัวเธอชอบชายคนนี้มากจริงๆตอนมหาลัยใช่ ตอนนี้ก็ใช่ หลังจากนี้ก็ยังใช่แต่ความรู้สึกตอนนี้ดีจริงๆ …อบอุ่นมาก มีความสุขมากจริงๆแต่ความรู้สึกนี้ มันจะมีต่อได้นานแค่ไหนกันนะ?หลัวชิงหลินอยากจะให้ถนนนี้ทอดยาวออกไปอีก แต่ยังไงก็ตามเมืองจงชวนและเมืองซู่หนาน ระยะทางของมัน เดินทางด้วยการขับรถใช้เวลาไม่ถึง 3 ชั่วโมงแม้ว่าเธอจะจงใจลดความเร็วลง แต่ก็ยืดเวลาไปได้อีกเพียงชั่วโมงเดียว ในตอนบ่าย เธอก็ขับมาถึงถนนชานเมืองจงชวนแล้ว“ให้ฉันเรียกเธอว่า หลินหลินที่รักดีมั้ย” ฉินเฉามองไปที่ป้ายบอกทางที่บอกว่าถึงเมืองจงชวนแล้วผ่านทางหน้าต่าง อดไม่ได้ต้องถามออกมา “อีกไกลมั้ยกว่าจะถึง”“นาย นายเรียกฉันว่าอะไร….” หน้าของหลัวชิงหลินแดงเหมือนคนเป็นไข้ แทบจะฝังหน้าเข้ากับพวงมาลัย“หลินหลินที่รักไง?” ฉินเฉากะพริบตา พร้อมกับถามอย่างสงสัย“ตอนนี้เราไม่ใช่เพื่อนกันแล้ว จะให้เรียกเหมือนปกติก็กระไรอยู่ เฮ้ เธอหน้าแดงเหรอ อายหรือไง? หลินหลินที่รัก หลินหลินที่รัก หลินหลินที่รัก…..”ฉินเฉายังคงเรียกต่อไปอีกหลายครั้งหลัวชิงหลินรู้สึกมีความสุข แต่เธอก็อายมากจนไม่รู้จะทำยังไง“ไม่ ไม่ดี หยุดเห่าได้แล้ว!” เธอหายใจเข้าลึกๆ แล้วพูดว่า “แม่ของฉันเกลียดที่สุดกับคำพูดพวกนี้ เธอเป็นพวกหัวโบราณ ถ้านายเ
